Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

αν δεν ήμουν δυο, όλα θα μ’ αηδίαζαν το ίδιο;


Του Ιορδάνη Παπαδόπουλου



Mommy!!!... I love my new ho…ho…

το φωνάζω σπίτι
που και που
ακούει γυρίζει
δεν ξέρω για πόσο
ξέρω τι σημαίνει διάσταση
γκρέμισέ το
ξέρω τι σημαίνει κατεύθυνση
άφησέ το πίσω
το σπίτι είναι γεωμετρία όχι είναι γεωγραφία όχι
είναι ένα πλάνο
σχεδιάζω όλες τις πιθανές προοπτικές του
και περπατάω πάνω τους
προς το βάθος, το μαύρο σημείο
είναι μια πλάνη
γλιστράει πάνω μου
με κάνει λεία
…me
ψάχνω ευκαιρία να ξεγλιστρήσω κάνοντας ερωτήσεις χωρίς ερωτηματικά

-              είσαι κορίτσι ή αγόρι
-              είναι όμορφο
-              να μιλάς δυνατά ή να παραμένεις ακίνητη
-              έχεις πάρει μέρος σε μάχη
-              έχεις τελειώσει κάτι
-              φοβάσαι το ύψος
-              σου αρέσουν οι άνθρωποι
-              μπορείς να κρατήσεις (τον εαυτό σου) μυστικό

My mommy always said there were no monsters in here but there are

(πηγαίνει στο σπίτι)(το σπίτι είναι άδειο)(πηγαίνει επάνω)(τρέχει ν’ ανοίξει την πόρτα)(τρέχει στην ανοιχτή πόρτα)(κοιτάζει μέσα στο δωμάτιο)(πετάγεται προς τα πίσω και πέφτει)(το δωμάτιο είναι άδειο)(τρομάζει)(σηκώνεται)(σκέφτεται τι να κάνει)(βάζει το χέρι στην τσέπη)(ακόμα σκέφτεται)(περπατάει για λίγο)(φτάνει στη σκάλα)(σκέφτεται ακόμα)(πηγαίνει κάτω) (βγαίνει)(δεν λέει ποτέ έξω)(λέει τίποτα)(έρχεται πίσω σύντομα)(έρχεται μέσα)(λέει το δωμάτιο είναι άδειο εκτός από ένα φίδι)(το δωμάτιο είναι το φίδι)

το αγόρι τα πιστεύει όλα

[last line]
-              Are we gonna sleep all the way home? Can I dream?

//ένα σφιχτό σχοινί//ένα σφιχτό σχοινί μαζί με ένα χαρταετό//ένα σφιχτό σχοινί συν ένας χαρταετός μαζί με μια μαριονέτα//ένα σφιχτό σχοινί συν ένα χαρταετός συν μια μαριονέτα συν ένα κοντάρι//ένα σφιχτό σχοινί συν ένα χαρταετός συν μια μαριονέτα συν ένα κοντάρι ισούται με το δάγκωμα που έρχεται//

είναι καλοκαίρι
είναι κωμικό ή τραγικό
το μικρό κορίτσι ισορροπεί κρεμιέται πετάει δένεται τραβάει κάνει ό,τι μπορεί να σκεφτεί με ένα σχοινί
και πέφτει και μοιάζει με μια μικρή δεσποινίς αστοχία
το μικρό αγόρι πιστεύει όσα βλέπει

εδώ είναι το πάτωμα, εδώ είναι το ταβάνι, τα σαγόνια του. εδώ είναι το σπίτι με τη μακριά διχαλωτή γλώσσα και τα κούφια δόντια. γυρίστε το κεφάλι αριστερά, γυρίστε το κεφάλι δεξιά. δείτε το κορίτσι μου, δείτε το αγόρι μου. τρέχουν από το σπίτι στο κήπο. το αγόρι και το κορίτσι μου τρέχουν μανιασμένα. σε όποιους δίνεις κήπο, δίνεις και λόγο. ακούστε τους: όχι, δεν είμαστε πάντα τόσο κρύοι, ούτε έχουμε συνεχώς σπασμούς, δεν είμαστε πάντα πρησμένοι, ούτε κάθιδροι. δεν μας καταλαβαίνετε. οk. ας ξεκινήσουμε από το μηδέν. εγώ εδώ είμαι το αγόρι, εγώ εδώ είμαι το κορίτσι. δεν είμαστε ούτε την ίδιας άποψης ούτε της ίδιας ανοσίας. εδώ είναι το πάτωμα εδώ είναι το ταβάνι. κλείνουν απότομα και μας τσιμπάνε.

επίλογος από το κορίτσι που χτυπάει το φίδι στο κεφάλι και του σπάει τα δόντια

νομίζω ότι μπορώ
νομίζω ότι μπορώ
νομίζω ότι μπορώ
                                                               τα φίδια είναι πολυφύδοντα
νόμιζα ότι μπορούσα
νόμιζα ότι μπορούσα
νόμιζα ότι μπορούσα
                                                               τα δόντια τους ξαναφυτρώνουν
μακάρι να μπορούσα
μακάρι να μπορούσα
μακάρι να μπορούσα

εδώ τελειώνει η μικρή προπαίδεια μιας φυσικής ιστορίας
The girl stuck to the boy drowned in her cryotube



Φωτογραφία: Χαρά Πιπερίδου, «Inverse Transmission». Ζωγραφική (λάδι σε καμβά, 100εκ x 90εκ, 2017.

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Η ίδια τοξικότητα


Της Δήμητρας Ιωάννου



Σου χορηγώ λύπη, την φονικότερη σύριγγα. Πρόκειται για φόνο; Πρόκειται για την ιστορία σου; Όμως δεν έχεις χαρακτήρα για να την υπηρετήσεις· κι εγώ μιλάω σαν εγκαταλελειμμένη γη. Τι αισθάνεσαι τώρα, λέω;
 Alice Notley, The Black Trailor.


Αισθάνομαι;  Αισθάνομαι ό,τι αισθάνονται;  Αισθάνομαι αυτό που αποδίδουν στη μοίρα σαν πέρασμα, σαν ταχύτητα;  Αισθάνομαι το πέρασμα και την ταχύτητα σαν ιστορία;  Αισθάνομαι την ιστορία δική μου;  Αισθάνομαι όπως οι χωρικές όταν έτριβαν ερεθίζοντας τα μεσαιωνικά τους μάγουλα με Άτροπο Μπελαντόνα;  Αισθάνομαι τα ΌπλαΚαιΠανοπλίες;  Αισθάνομαι την ΟλοκληρωτικήΜουΑφοσίωση; 

Από λύπη οδηγήθηκα στον καπιταλισμό κοντά στις Βερσαλλίες; 
< όταν δεν έχεις χαρακτήρα, μπορείς μόνο να υποθέτεις > 
Υποθέτω ότι οι Βερσαλλίες είναι ένα υπερβατικό σχήμα
κι ότι η λύπη δεν έχει τίποτα δικό της. 

< αναγνωρίζω αυτό που μας δηλητηριάζει >

< μετράω τις δόσεις >

Υποθέτω πως αν οι αναγεννησιακές σταγόνες μπελαντόνας δεν έκαναν τις κόρες να διαστέλλονται και τις γυναίκες να τυφλώνονται, αν οι (μεγαλο)αστές δεν λεύκαιναν το δέρμα τους με βικτωριανό αρσενικό, βικτωριανή κιμωλία και ξύδι, τότε η Κόρη του Rappaccini δεν θα δηλητηριαζόταν από τον πατέρα της στο όνομα της επιστήμης και η Αλίκη στο Κρεβάτι δεν θα ζητούσε από τον πατέρα της την άδεια να αυτοκτονήσει. 

Ο χρονικός σύνδεσμος «μας» δεν σημαίνει «αλήθεια;», γιατί υπάρχει πάντα μια δόση αλήθειας σε αυτό που προξενεί φθορά στον οργανισμό.  Συνήθως δρα ως άρνηση κυριεύοντας < λίγο λίγο μέσα στον κήπο της μέχρι να γίνει το πιο θανατηφόρο αφηγηματικό δηλητήριο η ίδια, από βρέφος > την Κόρη του Rappaccini.  O δηλητηριασμένος χαρακτήρας Βεατρίκη υπέκυψε, ενώ η σύριγγα της Αλίκης ίσως περιείχε τον «κύκλο Δυσθυμία Αντίδραση Ύπνος Συμφιλίωση», ίσως περιείχε την (αυτο)πεποίθηση της ανικανότητας.

< ποιό δηλητήριο να διαλέξω σήμερα; >  

< ποιά είναι η συμφωνία; >

Αν μέρα με τη μέρα καταναλώνω το Μηδέν Οικειοποιημένο, αυτό το εκτυφλωτικό δηλητήριο, τότε η συμφωνία δεν είναι παρά ένα συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης χωρίς αντίκρισμα, αυτή η πλασματική συμφωνία, η συμφωνία της Γαλήνης Μακριά Από Τον Κόσμο, το δηλητήριο που προετοιμάζω η ίδια. 

< θέλω να έχω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο κάτι >

< θέλω να έχω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο εσένα >

Υποθέτω πως αν οι χωρικές και οι αστές δεν έδιναν τον χαρακτήρα τους, η ιστορία δεν θα γιγαντωνόταν.  Υποθέτω πως αν καταλάμβαναν την ιστορία, θα μίλαγαν για όλα όσα συσσώρευσαν από οργή ή λύπη.  Υποθέτω πως αν οι ποιήτριες έφτιαχναν δηλητήρια, θα κατέρρεαν οι πλούσιες αφηγήσεις.  Υποθέτω πως αν οι χωρικές, οι αστές, και οι ποιήτριες μαγεύονταν θα ήταν για να πάρουν ό,τι τους λείπει. 

αν δεν έχεις
αν η γυναίκα με το κοράκι σε άβυσσο
αν η άβυσσος με τη γαλαζομώβ γραμμή στα ούλα
αν οι συγκυρίες
αν το αντιδοτάριο
αν το ρουμπίνι της Αδριατικής
αν άφωνος

Τι αφηγήθηκαν;  Αφηγούνται ό,τι αφηγήθηκαν;  Αφηγούνται την Marie de Brinvilliers πριν την Υπόθεση των Δηλητηρίων [LAffaire des Poisons] να φαρμακώνει όσα άτομα την εμπόδιζαν να εισπράξει την κληρονομιά της;  Αφηγούνται το σκέτο δηλητήριο;  Αφηγούνται το κέρδος στον δηλητηριασμό;

Υποθέτω πως αν η Madame De Sévigné φαντάστηκε το χιούμορ των κατοίκων του Παρισιού να δηλητηριάζεται, αφού η Marie de Brinvilliers κάηκε στην πυρά κι εξανεμίστηκαν οι δηλητηριώδεις στάχτες της, ήταν γιατί το δηλητηριώδες χιούμορ έχει αίμα.

< οι στάχτες στην ατμόσφαιρα δημεύτηκαν >

Από δηλητηριασμό επέστρεψα στη νεογέννητη νεοφιλεύθερη αγορά ανάμεσα στα ερείπια; 
< όταν δεν έχεις χαρακτήρα, μπορείς μόνο να υποθέτεις >
Υποθέτω πως τα ερείπια είναι φαταλισμός χωρίς απόκριση, βίαιος και ελεγχόμενος. 

Υποθέτω πως η ιστορία επαναλαμβάνεται, πως το σκέτο δηλητήριο δεν έχει αντίδοτο, πως η λύπη είναι ένα λογοπαίγνιο που αρχίζει με το Δηλητήριο των Ομοίων και τελειώνει με το Δηλητήριο των Πραγμάτων, πως πραγματικοί μυθοπλάστες είναι όσοι κατέχουν τόσο το δηλητήριο όσο και το αντίδοτο, πως η άρνηση είναι ανοσία και η ανοσία της άρνησης εξιστορείται δηλητήριο-δηλητήριο· το Οπτιμιστικό Δηλητήριο, το Δηλητήριο Της Νέας Διαχείρισης, το Προαπαιτούμενο Δηλητήριο, το Δηλητήριο Μετά Την Άνεση, το Δηλητήριο Που Χωράει Οπουδήποτε.

Έχω βεβιασμένο χαμόγελο, συμπληρωματικά σπλάχνα, πνιχτές αντιδράσεις.  Κάνω εμετό.  Είναι ανεξίτηλος και τόσο γυαλιστερός.  Απλώνεται μέχρι τις λεωφόρους και καλύπτει τα κέντρα κειμένων, τα κέντρα κέντρα, τα κέντρα που δεν έμοιαζαν με κέντρα αλλά ήταν, τα κέντρα μαζί με τα γλωσσάρια τους, αυτό το τρόπαιο, αυτή τη χρηματοδότηση. 

< δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα δηλητηρίαζα >

Αν η συμφωνία δεν ήταν συμφωνία και γεννούσε άλλα παραδείγματα, αν τα παραδείγματα δεν μιμούνταν το δηλητήριο μέσα τους για να επιβιώσουν αλλά απέβαλλαν από τις πρωτεΐνες, τα σάκχαρα, τα λιπίδια, τα νουκλεϊκά οξέα και τα άλλα βιομόρια και βιοϊόντα αυτό που δεν τους αντιστοιχεί, αυτό για το οποίο δεν ήρθαν στον κόσμο, αυτό που κάνει την ιστορία βαρετή, αυτό που είναι γνωστό ως το Δηλητήριο Της Καλής Ελπίδας ή το Δηλητήριο Του Κενού Ανάμεσα, το ρυθμιστικό σώμα δεν θα αναπαραγόταν. 

«Μετράω τις δόσεις» σημαίνει ακόμα, «είμαι τόσο ιστορική όσο η μητέρα μου, η Εκάτη».

Υποθέτω πως η Suzan Sontag δεν φωτογραφιζόταν κατά της διάρκεια της χημειοθεραπείας της.  Υποθέτω πως αν η Anne Boyer κατά της διάρκεια της χημειοθεραπείας της φωτογραφιζόταν και δημοσίευσε το 2014 στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης (αυτο)πορτρέτα της με το σωληνάκι που της χορηγούσε ενδοφλέβια Adriamycin, χωρίς μαλλιά ή τους ψεύτικους μαστούς πριν την αφαίρεση σημειώνοντας, «Τέχνη στην αίθουσα εξέτασης αυτοπορτρέτο με οθόνη», «Νεκρή φύση με τηλέφωνο και χαρτομάντηλα προσώπου», «Το ατελείωτο τοπίο / η αίθουσα αναμονής», ήταν για να δώσει δημόσιο χώρο στο δηλητηριασμένο σώμα της.

Υποθέτω πως η Αλίκη στο Κρεβάτι ήταν η κόρη της Suzan Sontag.  Υποθέτω πως αν η Αλίκη ήθελε ν’ αφήσει το κρεβάτι της, θα κατανάλωνε λιγότερο από ένα φύλλο μπελαντόνας για να πετάξει όπως οι ψυχοτροπικές μάγισσες του Μεσαίωνα, ως < ασέβεια >, και < ναι >, και < θέλω να έχω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο εμένα >.

Αν έχω γη όσο έχω πόλη και αέρα, αν ο χαρακτήρας μου γράφεται δημόσια, αν είμαι στις ρίζες μου όπως η φαρμακολογία είναι σ’ εμένα, αν η πόλη έχει τροφή και γλώσσα, αν έχω κάτι από εσένα, τότε υποθέτω πως είναι η σειρά σου να με γνωρίσεις.


Φωτογραφία: Ζωή Σκλέπα, «Missing in plastic protection. Now you call me by my name», (λεπτομέρεια), 2019.


the symptom 10 / Βασίλης Παφίλης

Στο παράλληλο πρόγραμμα του #thesymptom10 έκθεση του Βασίλη Παφίλη στο "παλιό ποτοποιείο" στην Άμφισσα. 20 Σεπτεμβρίου - 30 Οκτωβρίου.



"Στο βιβλίο της Σούζαν Σόνταγκ "Παρατηρώντας τον πόνο των άλλων" η συγγραφέας εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους καταγράφουμε την ανθρώπινη βαρβαρότητα στην ειδησεογραφία και στη διαφήμιση, στη λογοτεχνία και στη ζωγραφική. Μιλά για τη νεωτερική εμπειρία της παρατήρησης του αλλότριου πόνου από απόσταση και για το περιρρέον αίσθημα "πως δεν έχει κανείς το δικαίωμα να βιώνει τον πόνο των άλλων από απόσταση, η οποία τον απογυμνώνει από την ωμή δύναμή του". Η εικονική αυτή ζωή των μέσων μαζικής χειραγώγησης, φτιαγμένη από φοβικά σύνδρομα, υστεροβουλία, κυνισμό με ανθρωπιστική επίφαση, επιχειρεί να στερήσει από τις εικόνες της φρίκης την πολιτική τους διάσταση, το πλαίσιο και τους μηχανισμούς που τις γεννούν, τα συμφέροντα και τις δυνάμεις που έμμεσα ή άμεσα καλλιεργούν και εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο."

Β.Π.


Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

The symptom 10 / "Poisons"


Το the symptom projects ολοκληρώνει τον δεκαετή του κύκλο, κι ανοίγει έναν άλλον, με την έκθεση "poisons" που θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο, στην Άμφισσα.

Δηλητήρια που αποκαλύπτουν, διαβρώνοντας, το ζωτικό μας χώρο. Μια εκτεταμένη φαρμακεία που γιατρεύει κι απολύει μαζί, και διανοίγει το πεδίο των αντεστραμμένων μορφών της. Τα δηλητήρια διαποτίζουν τη ζωή, διαχέουν τη πυρωμένη τους λάβα στο περιεχόμενό της, και τη διαστρέφουν στη στιγμή του θανάτου της. Εγείρουν έτσι έναν αποκαλυψιακό ορίζοντα, τον ορίζοντα μιας ετερόκλητης ώσμωσης, αλλά κι έναν αναμορφωτικό τροπισμό. Το εύρος της διασποράς τους είναι καθηλωτικό. Δοκιμάζουν τα όρια της εμπειρίας μας και διασαλεύουν το ψυχισμό μας.

Ίχνη αυτής της ευρύτητας επιχειρείται να ιχνογραφηθούν και στην παρούσα έκθεση. Δεκατέσσερα εικαστικά έργα, κι άλλα τόσα κειμενικά αποσπάσματα, δοκιμάζονται και διασώζονται στη συγκίνηση αυτής της αποκαλυψιακής γλώσσας. Υπό την επήρειά της συντάσσουν την ερωτηματοθεσία τους, την ελλειπτική τους τροχιά, αυτό που διαφεύγει πάντα, τη θανατόληπτη φύση της ζωής, τον προαιώνιο αποχαιρετισμό της, αλλά και το εδραίωμα της μοναδικής της αλήθειας.

Αποστόλης Αρτινός


"Poisons"

Επιμέλεια έκθεσης: Αποστόλης Αρτινός

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:


Δημήτρης Αμελαδιώτης

Γιώργος Γεροντίδης

Ιωάννα Γκούμα

Λυδία Δαμπασίνα

Δημήτρης Εφέογλου

Γιάννης Θεοδωρόπουλος

Κωνσταντίνος Λιανός 

Χαρά Πιπερίδου 

Αλίκη Παλάσκα

Φωτεινή Παλπάνα

Ζωή Σκλέπα 

Γιώργος Σκυλογιάννης

Γιώργος Τσεριώνης

Μάριος Σταμάτης


Poisons, "Χώρος 3", Πλατεία Κεχαγιά, Κεχαγιά 3, Άμφισσα.
Διάρκεια έκθεσης: 21 Σεπτεμβρίου -  11 Οκτωβρίου 2019. 


Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Εκδοχές του κήπου / Τα δημώδη

Το The Symptom Projects πραγματοποιεί για ένατη συνεχόμενη χρονιά στην πόλη της Άμφισσας το εκθεσιακό του πρόγραμμα: Την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης “Τα δημώδη” σε επιμέλεια του Αποστόλη Αρτινού και μια μέρα μετά, το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου τα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης “Εκδοχές του κήπου”, σε επιμέλεια της Φαίης Ζήκα και του Νίκου Παπαδόπουλου.



the symptom #9
“Εκδοχές του κήπου: από έξω μέσα και από μέσα έξω”
Επιμέλεια: Φαίη Ζήκα και Νίκος Παπαδόπουλος
Παραγωγή: The Symptom Projects
Παλαιό Νοσοκομείο Άμφισσας, κήποι, αυλές και δημόσιοι χώροι στην Άμφισσα
Εγκαίνια: Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, 19.00 – 23.00
Διάρκεια έκθεσης: 15 - 30 Σεπτεμβρίου 2018
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18.00 - 22.00

«Από τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας έως σήμερα, ο κήπος δηλώνει ένα τοπίο κατασκευασμένο από τον άνθρωπο, μια γλυπτική σύνθεση αποτελούμενη από φυσικά στοιχεία, στην οποία ο άνθρωπος/ κηπουρός αποφασίζει πώς θα τα τοποθετήσει και θα τα καλλιεργήσει. Η πράξη αυτή λαμβάνει χώρα πάντα σ’ ένα προστατευμένο περιβάλλον, αντανακλώντας τις νοοτροπίες και τη φιλοσοφία του δημιουργού σε μια ορισμένη εποχή. Σε μια τέτοια «άλλη» εποχή ο περσικός κήπος αναπαραστάθηκε δισδιάστατα στο περσικό χαλί, απεικονίζοντας τον κήπο της Εδέμ. Ο «δικός» μας παράδεισος προέρχεται, επίσης, από την περσική λέξη pairi-daeza που σημαίνει περίκλειστος. Η έννοια της καλλιέργειας δεν αφορά μόνο τη γη, αλλά και το πνεύμα. Καθόλου τυχαία, ο λατινογενής όρος για τον πολιτισμό –η «κουλτούρα»- έχει τις ρίζες του στην καλλιέργεια της γης.
Ο κήπος μπορεί να μεταφερθεί στο εσωτερικό του οίκου ως χαλί, ταπετσαρία, πίνακας, άνθη σε βάζο. Όσο για το περσικό χαλί, με την εξαίσια φυτική διακόσμηση, μπορεί να μεταμορφωθεί σε μαγικό ιπτάμενο χαλί που θα μας μεταφέρει εκτός του οίκου, πάνω από τον τοίχο, και θα μας επιτρέψει να περιπλανηθούμε ανά τον κόσμο, φέροντας μαζί μας την οικειότητα του δικού μας κήπου, του δικού μας πολιτισμού.
Οι καλλιτέχνες του the symptom #9 καλούνται να προσεγγίσουν τον κήπο με σύγχρονο τρόπο. Το «έξω», δηλαδή ο κήπος, θα παρουσιαστεί ως ένα «μέσα» και οι καλλιτέχνες, με βάση την ιδέα του χαλιού, θα δημιουργήσουν έργα που θα παρουσιαστούν στο παλαιό νοσοκομείο της Άμφισσας. Από την άλλη, έργα που παραδοσιακά εκτίθενται «εντός των τειχών» θα παρουσιαστούν σε αυλές, κήπους και πάρκα της πόλης της Άμφισσας. Έτσι για πρώτη φορά το Symptom Project θα ανοιχθεί σε όλη την πόλη, δίνοντας στους κατοίκους και τους επισκέπτες τη δυνατότητα μιας νέας θέασης και συνάντησης με πολλά από τα εκθέματα μέσα στον ιστό της καθημερινής τους ζωής.»

Φαίη Ζήκα και Νίκος Παπαδόπουλος                       


Συμμετέχοντες: Ιάνθη Αγγελίογλου, Αλέξανδρος Αλεκίδης, Άρτεμις Βασιλοπούλου, Πέννυ Γκέκα, Γιώργος Γυπαράκης, Μάρθα Δημητροπούλου, Θεόδωρος Ζαφειρόπουλος, Γιάννης Θεοδωρόπουλος, Λίζη Καλλιγά, Εύη Καλογηροπούλου, Χρήστος Καλόγηρος, Ξανθή Κωστορρίζου, Άννα Λάσκαρη, Ανδρέας Λυμπεράτος, Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Μάρω Μιχαλακάκου, Πέτρος Μπάτσιαρης, Ράνια Μπέλλου, Νατάσα Μπιζά, Κρίστι Μπουτσάι, Ελένη Μυλωνά, Κατερίνα Παπαζήση, Τερέζα Παπαμιχάλη, Ρένα Παπασπύρου, Ευτύχης Πατσουράκης, Βασίλης Παφίλης, Γιώργος Σκυλογιάννης, Φανή Σοφολόγη, Έφη Σπύρου, Πρόδρομος Χαραλαμπίδης, Πάνος Χαραλάμπους, Espantapajaros project (Νίκος Τρανός και Νίκος Γκίκας)



“Τα δημώδη”
Επιμέλεια: Αποστόλης Αρτινός
Παραγωγή: The Symptom Projects
Οικία Πανουργιά, Άμφισσα.
Εγκαίνια: Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018, 20.00- 22.00
Διάρκεια έκθεσης: 14 - 30 Σεπτεμβρίου 2018.
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18.00 - 22.00

«Εν αρχή ην ο λόγος, ο προφορικός λόγος. Μια αφήγηση που περνά από στόμα σε στόμα, οι εκδοχές της, η διασπορά της. Ένα παλίμψηστο λόγου που διατρέχει πολλές πνοές κι αποθησαυρίζεται σ’ ένα αιθέριο πεδίο. Μια αφήγηση που συγκροτεί τον αφηγηματικό της πυρήνα και διασύρει τα σημεία του. Μια φασματική κειμενικότητα που αναδύεται στην πραγματικότητα των εκφορών της, αυτό το «από στόμα σε στόμα», και που διαγράφεται ως μια αλύσωση πάθους. Ο δημώδης λόγος δεν ανιχνεύεται στην αρχαιολογία των υπογραφών του, σε μοναδικές πηγές εκφοράς, μια τέτοια μοναδικότητα δεν υφίσταται στη δημώδη παράδοση, αλλά στην ευρύτητα των ακροάσεών του, στην ανταπόκρισή του. Είτε έχουμε να κάνουμε με το παραμύθι, είτε με το δημοτικό τραγούδι, αυτό εν τέλει που συγκροτεί το είναι αυτών των αφηγήσεων, τη διάδοση και διάσωσή τους, είναι αυτή η επιτελεστικότητα της επιθυμίας του άλλου…»

Αποστόλης Αρτινός

Συμμετέχοντες: Δημήτρης Αμελαδιώτης, Μαρίνα Βελησιώτη, Φοίβη Γιαννίση, Λυδία Δαμπασίνα, Βασίλης Ζωγράφος, Κωνσταντίνος Λαδιανός, Θεοδώρα Μαλάμου, Βιργινία Μαστρογιαννάκη, Ειρήνη Μπαχλιτζανάκη, Απόστολος Ντελάκος, Μυρτώ Ξανθοπούλου, Νίκος Παπαδημητρίου, Ιορδάνης Παπαδόπουλος, Βάσω Πλαβού, Χαρά Πιπερίδου, Νάνα Σαχίνη, Χριστίνα Σγουρομύτη, Μάρω Φασουλή, Μάριος Χατζηπροκοπίου, Διονύσης Χριστοφιλογιάννης.

Κείμενα καταλόγου: Αποστόλης Αρτινός, Μαριεύη Μαστοράκη, Παντελής Μπουκάλας, Γιώργος Τζιρτζιλάκης.

Την ημέρα των εγκαινίων θα πραγματοποιηθούν μια σειρά επιτελεστικών δράσεων πάνω στο δημώδη λόγο:

Στη performance «Ο Νεκρός Αδελφός», ο Δημήτρης Αμελαδιώτης, διασκευάζει την γνωστή δημώδη παραλλαγή ''Του Νεκρού Αδελφού'', που μιλά για την ομορφιά της ζωής. Ποικίλοι φωνητικοί και ρυθμικοί αυτοσχεδιασμοί θα προβλέψουν σε συγκινησιακές φορτίσεις και θα υμνήσουν την πηγαία αυτή σοφία της ζωής που γνωρίζει πως να γιορτάζει τις πίκρες και τις χαρές. H performance τελετουργείται συνοδείας πλέγματος που φέρει μεταλλικά και ξύλινα στοιχειά με τις ηχητικές τους επεμβάσεις.

Στο «Wind – chase via cyclical movement», η Χαράς Πιπερίδου, ανασύρει στίχους του Εκκλησιαστή (αιρετικού βιβλίου της Εβραϊκής Βίβλου και της χριστιανικής Παλαιάς Διαθήκης), μεταφράζοντάς τους σε έναν “συρφετό” κινήσεων με τελετουργική χροιά. Επαναλαμβανόμενες ενέργειες και αυτοσχεδιαστικοί και μη ήχοι αντηχούν την καθημερινότητα και εισέρχονται σε ένα δίκτυο συμβολισμού ερμηνεύοντας την υπαρξιακή και οντολογική σύνθεση και επιχειρώντας μία προσέγγιση της μυστικής δομής της ανθρώπινης μοίρας.

«Το τραγούδι της Ζωγραφούς» του Μάριου Χατζηπροκοπίου βρέθηκε σε ένα ανέκδοτο χειρόγραφο του Νικολάου Γ. Πολίτη (1850-1921) μαζί με άλλες είκοσι τρεις αποκηρυγμένες «εκλογές από τα τραγούδια του ελληνικού λαού»: δημοτικά τραγούδια που εγείρουν ζητήματα ομοερωτικής επιθυμίας και πένθους και τα οποία ο πατέρας της ελληνικής Λαογραφίας είχε επιχειρήσει να αποσιωπήσει. Σε πείσμα του πατέρα, ο αποκληρωμένος του γιος Alexandro Jorge de Carvalho de Polites (1901-1996) μετέφρασε και διέδωσε τα άσματα του χειρογράφου ανά την υφήλιο. Οι περιπέτειες της Ζωγραφούς ακούγονται εδώ σε αντίστιξη με ένα από τα ποιήματα του ίδιου του Alexandro, φέρνοντας σε διάλογο το αρχείο του πατέρα με το αρχείο του γιου. Απόσπασμα: «Λουφάζει ο Γιάννος στα βυζά, σαν λαβωμένο αγρίμι/ κι η Ζωγραφού, η Παναγιά, στην αγκαλιά τον σφίγγει/ Πώς έν’ που τα νιογέννητα γλυκό χορταίνουν γάλα;/ έτσι κι ο Γιάννος βύζαινε του υγιού του το συχώριο».

Επίσης το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου και ώρα 19.00, θα πραγματοποιηθούν στο χώρο της οικίας Πανουργιά δυο ακόμη επιτελεστικά δρώμενα. Μια αφήγηση του έργου «Μαρία Πενταγιώτισσα» από τη Νάντια Γιώτη. Ένα αφηγηματικό ταξίδι στο χρόνο, σε πεζό κι έμμετρο λόγο, που ακολουθεί τη μοίρα αυτής της τόσο γνωστής μα, στην πραγματικότητα, και τόσο άγνωστης μορφής μέσα από μια σύγχρονη ματιά. Και μια θεατρικοποιημένη εκδοχή του Ερωτόκριτου όπου το λογοτεχνικό έργο του Βιτσέντζου Κορνάρου θα ζωντανέψει μέσα από κίνηση και μουσικά ηχοχρώματα, μεταφέροντας μας σε σκηνές που κυριαρχεί ο έρωτας, η αγάπη, ο φόβος, η απώλεια, ο χωρισμός, η χαρά, όλες εκείνες οι στιγμές και τα συναισθήματα που πλαισιώνουν τη ζωή. Καλλιτεχνική επιμέλεια: Ελένη Ιντέρνου, Ελένη Νάκου, Ευαγγελία Τσονάκα. Παραγωγή: Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Ωδείου Άμφισσας. Παίζουν: Μιχάλης Αναγνώστου, Βαλεντίνα Ζώτου, Ελένη Ιντέρνου, Αγάθη Κουλελή, Παναγιώτης Κουτονιάς, Γιώργος Νάκος, Ελένη Νάκου, Αντριάνα Οικονόμου, Ευαγγελία Τσονάκα.



ΗΜΕΡΙΔΑ
“Εκδοχές του κήπου”
Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Άμφισσα.
Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, 10.00- 14.00

Εικαστικές προσεγγίσεις του κήπου
Ανίνα Βαλκανά, επιμελήτρια, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Επιμελητικές προσεγγίσεις του κήπου
Ειρήνη Λεοντακιανάκου, ιστορικός τέχνης, Λέκτορας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

H σκιά του κήπου
Παντελής Χανδρής, εικαστικός, Αναπλ. Καθηγητής, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Flora Filopappou: In situ / Ex situ
Νίκος Παπαδόπουλος, εικαστικός

Το πάρκο ως κοινωνικο-πολιτική εστία
Μαρίνα Μαροπούλου, Ανθρωπολόγος Δικαίου, Νομική Σχολή, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η θεραπεία του κήπου
Γεωργία  Μέντζα, ιστορικός τέχνης

Ο κήπος ως διεπαφή μεταξύ ανθρώπου και φύσης
Φαίη Ζήκα, Αναπλ. Καθηγήτρια Φιλοσοφίας και Θεωρίας της Τέχνης, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών


Περισσότερες πληροφορίες:
http://the-symptom-projects.blogspot.com

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

«Παρακοή, παράταιρό μου ταίρι...»


Επιμέλεια: Γιώργος Σκυλογιάννης
Συμμετέχοντες καλλιτέχνες : Δημήτρης Αμελαδιώτης, Γιώργος Γεροντίδης, Χριστίνα Ιωάννου και Γιάννης Κοτινόπουλος.
Άμφισσα, Χάρμαινα, εργαστήρι Γιώργου Σκυλογιάννη.
Διάρκεια έκθεσης:13 – 30 Σεπτεμβρίου
Εγκαίνια: Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου στις 8 μ.μ.

Διαβάζοντας ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί τα βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη θα ήταν αδύνατο να μείνουμε ανεπηρέαστοι. Την άνοιξη του ’18 αποφασίσαμε να μαζέψουμε τις σκέψεις μας πάνω σε αυτή τη δουλειά και να τις μεταφέρουμε σε μία συνάντησή μας στην Άμφισσα, στον συναρπαστικό χώρο του Γιώργου Σκυλογιάννη. Ο στόχος δεν ήταν ξεκάθαρος αλλά η ανάγκη ήταν συγκεκριμένη: να παρουσιάσουμε ο καθένας κάτι δικό του, προσωπικό, επηρεασμένο από την ανάγνωση των ηρώων και των ιστοριών του Μακριδάκη. Η έκθεση «-Παρακοή, παράταιρό μου ταίρι...» είναι το αποτέλεσμα αυτής της ανάγκης. Η πρόθεση μας δεν ήταν να δημιουργήσουμε μια συνέχεια ή ένα συν-εργό των βιβλίων του αλλά να δείξουμε την έμπνευση που αποκτήσαμε με αφορμή την ανάγνωση του. Κάποια έργα μπορεί να φαίνονται άμεσα συνδεδεμένα με τις ιστορίες του, και κάποια άλλα όχι, κάτι που αφήνουμε στην κρίση των επισκεπτών να το αποφασίσουν.


Δημήτρης Αμελαδιώτης


Γιώργος Γεροντίδης


Χριστίνα Ιωάννου


Γιάννης Κοτινόπουλος


“Εκδοχές του κήπου: από έξω μέσα και από μέσα έξω”



the symptom 09
“Εκδοχές του κήπου: από έξω μέσα και από μέσα έξω”
Επιμέλεια: Φαίη Ζήκα και Νίκος Παπαδόπουλος
Παραγωγή: The Symptom Projects
Παλαιό Νοσοκομείο Άμφισσας, κήποι, αυλές και δημόσιοι χώροι στην Άμφισσα
Εγκαίνια: Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, 20.00 – 23.00
Διάρκεια έκθεσης: 15 - 30 Σεπτεμβρίου 2018
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18.00 - 22.00

«Από τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας έως σήμερα, ο κήπος δηλώνει ένα τοπίο κατασκευασμένο από τον άνθρωπο, μια γλυπτική σύνθεση αποτελούμενη από φυσικά στοιχεία, στην οποία ο άνθρωπος/ κηπουρός αποφασίζει πώς θα τα τοποθετήσει και θα τα καλλιεργήσει. Η πράξη αυτή λαμβάνει χώρα πάντα σ’ ένα προστατευμένο περιβάλλον, αντανακλώντας τις νοοτροπίες και τη φιλοσοφία του δημιουργού σε μια ορισμένη εποχή. Σε μια τέτοια «άλλη» εποχή ο περσικός κήπος αναπαραστάθηκε δισδιάστατα στο περσικό χαλί, απεικονίζοντας τον κήπο της Εδέμ. Ο «δικός» μας παράδεισος προέρχεται, επίσης, από την περσική λέξη pairi-daeza που σημαίνει περίκλειστος. Η έννοια της καλλιέργειας δεν αφορά μόνο τη γη, αλλά και το πνεύμα. Καθόλου τυχαία, ο λατινογενής όρος για τον πολιτισμό –η «κουλτούρα»- έχει τις ρίζες του στην καλλιέργεια της γης.
Ο κήπος μπορεί να μεταφερθεί στο εσωτερικό του οίκου ως χαλί, ταπετσαρία, πίνακας, άνθη σε βάζο. Όσο για το περσικό χαλί, με την εξαίσια φυτική διακόσμηση, μπορεί να μεταμορφωθεί σε μαγικό ιπτάμενο χαλί που θα μας μεταφέρει εκτός του οίκου, πάνω από τον τοίχο, και θα μας επιτρέψει να περιπλανηθούμε ανά τον κόσμο, φέροντας μαζί μας την οικειότητα του δικού μας κήπου, του δικού μας πολιτισμού.
Οι καλλιτέχνες της έκθεσης καλούνται να προσεγγίσουν τον κήπο με σύγχρονο τρόπο. Το «έξω», δηλαδή ο κήπος, θα παρουσιαστεί ως ένα «μέσα» και οι καλλιτέχνες, με βάση την ιδέα του χαλιού, θα δημιουργήσουν έργα που θα παρουσιαστούν στο παλαιό νοσοκομείο της Άμφισσας. Από την άλλη, τα έργα που παραδοσιακά εκτίθενται «εντός των τειχών» θα παρουσιαστούν σε αυλές, κήπους και πάρκα της πόλης της Άμφισσας. Έτσι για πρώτη φορά το Symptom Project θα ανοιχθεί σε όλη την πόλη, δίνοντας στους κατοίκους και τους επισκέπτες τη δυνατότητα μιας νέας θέασης και συνάντησης με πολλά από τα εκθέματα μέσα στον ιστό της καθημερινής τους ζωής.»

Φαίη Ζήκα και Νίκος Παπαδόπουλος 
                      
Συμμετέχοντες: Ιάνθη Αγγελίογλου, Αλέξανδρος Αλεκίδης, Άρτεμις Βασιλοπούλου, Πέννυ Γκέκα, Γιώργος Γυπαράκης, Μάρθα Δημητροπούλου, Θεόδωρος Ζαφειρόπουλος, Γιάννης Θεοδωρόπουλος, Λίζη Καλλιγά, Εύη Καλογηροπούλου, Χρήστος Καλόγηρος, Ξανθή Κοστορρίζου, Άννα Λάσκαρη, Ανδρέας Λυμπεράτος, Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Μάρω Μιχαλακάκου, Πέτρος Μπάτσιαρης, Ράνια Μπέλλου, Νατάσα Μπιζά, Κρίστι Μπουτσάι, Ελένη Μυλωνά, Κατερίνα Παπαζήση, Τερέζα Παπαμιχάλη, Ρένα Παπασπύρου, Ευτύχης Πατσουράκης, Βασίλης Παφίλης, Γιώργος Σκυλογιάννης, Φανή Σοφολόγη, Έφη Σπύρου, Πρόδρομος Χαραλαμπίδης, Πάνος Χαραλάμπους, Espantapajaros project (Νίκος Τρανός και Νίκος Γκίκας)

ΗΜΕΡΙΔΑ
“Εκδοχές του κήπου”
Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Άμφισσα.
Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, 10.00- 14.00

Εικαστικές προσεγγίσεις του κήπου
Ανίνα Βαλκανά, επιμελήτρια, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Επιμελητικές προσεγγίσεις του κήπου
Ειρήνη Λεοντακιανάκου, ιστορικός τέχνης, Λέκτορας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Οι σκιά του κήπου
Παντελής Χανδρής, εικαστικός, Αναπλ. Καθηγητής, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Flora Filopappou: In situ / Ex situ
Νίκος Παπαδόπουλος, εικαστικός

Το πάρκο ως κοινωνικο-πολιτική εστία
Μαρίνα Μαροπούλου, Ανθρωπολόγος Δικαίου, Νομική Σχολή, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η θεραπεία του κήπου
Γεωργία  Μέντζα, ιστορικός τέχνης

Ο κήπος ως διεπαφή μεταξύ ανθρώπου και φύσης
Φαίη Ζήκα, Αναπλ. Καθηγήτρια Φιλοσοφίας και Θεωρίας της Τέχνης, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.