Σταυρόλεξα

Μαρία Γιαγιάννου*

«Καλημέρα, κύριε Ε., γυρίσατε κιόλας από το γραφείο;»

Από το χείλος του παραθύρου μου κρέμομαι στον κό-

σμο σας. «Α, είχατε μόνο εξωτερικές δουλειές σήμερα!»

Διψάω για μια σταγόνα από το σάλιο σας. Φτύστε μια

σταλίτσα προς τα εδώ. Μιλήστε μου. «Όχι, κύριε Ε., χθες

βγήκα, χθες, ναι, ναι, σήμερα δράμα, έχω πολλή δου-

λειά για το σπίτι. Καλό μεσημέρι...» Φυσικά, ψέμα. Δεν

βγήκα χθες ούτε προχθές ούτε ποτέ. Αλλά, γιατί να

μην πω ένα ψεματάκι σ’ έναν άγνωστο; Ούτε που το

κατάλαβε. Προλαβαίνω τις απορίες του. Αν και υπο-

ψιάζομαι ότι ο κύριος Ε., ενοικιαστής του πρώτου ορό-

φου, δεν έχει την παραμικρή απορία. Όλα ρολόι στη

ζωή του. Ζει καλά, αρτιμελής, εργένης, σε καλή περιο-

χή. Δεν κλαίει, δεν προσεύχεται, δεν ονειρεύεται. Ανα-

γνωρίζω τον τύπο του. Έχει σταθερό ωράριο, δεν εκ-

πλήσσεται, δεν ερωτεύεται παρά μόνο ένα Plasma, τη

μεγάλη του τηλεόραση. Μιας που κι εγώ δεν ξέρω από

έρωτα, μπορώ και αναγνωρίζω όσους επίσης δεν ξέ-

ρουν. Ο κύριος Ε. είναι οπαδός της ομαδάρας, ολέ ολέ

ολέ, έχει πλατύ κινητό με οθόνη αφής, κρατάει τις πο-

λιτικές εφημερίδες σε αρχείο, κάνει μέτριο σκι με κάτι

παλιούς συμμαθητές, είναι αδιάφορης εμφάνισης, βα-

ριέται το σεξ, έχει καλούτσικο μισθό, είναι ατσαλάκω-

τος, νομίζει ότι η λογοτεχνία είναι ασθένεια του ήπα-

τος, δεν πίνει, δεν τεμπελιάζει, δεν ιδρώνει, όλα πλυμέ-

να, όλα λυμένα. Πού το ξέρω;

Δεν το ξέρω, αλλά έτσι θέλω να πιστεύω. Ότι είναι

βαρετός. Ότι όλοι είναι βαρετοί. Προφανώς, λοιπόν, ο

ενοικιαστής του πρώτου ορόφου δεν έχει απορίες. Και

δεν είναι ν’ απορείς. Είναι εύκολοι οι άνθρωποι, σαν

σταυρόλεξα. Αν λύσεις έναν από κάθε είδος, τους έχεις

λύσει όλους. Ακόμα και ο πιο δύσκολος επαναλαμβά-

νεται. Φτάνει να θυμηθείς ποιες λέξεις έχει στο πέντε

κάθετα και στο πέντε οριζόντια και ο σταυρός των λέ-

ξεων καρφώνεται διά παντός στο κούτελό του. Αυτός

θα είναι πάντα. Τις έχει διαλέξει τις λέξεις του και δεν

είναι εύκολο ν’ αλλάξει κανείς τις λέξεις που διάλεξε.

Ακατόρθωτο δε είναι ν’ αλλάξει κανείς τις λέξεις που

τον διάλεξαν, όσες τον στιγμάτισαν προτού εκείνος

προλάβει να αμυνθεί. Όπως εγώ.

Θα ήθελα να αποτινάξω τις δικές μου λέξεις και να

ψαρέψω από το περβάζι μου τις λέξεις των ανθρώ-

πων. Αυτές που λένε και αυτές που είναι. Στήνω αυτί

κι ακούω τους περαστικούς. Παριστάνω ότι ο πεζό-

δρομος είναι ποταμός κι εγώ μια ψιχάλα. Πέφτω πάνω

του και σβήνω, εξαφανίζομαι ανάμεσα στις πλάκες

του δρόμου. Όλοι πετάνε λέξεις-δολώματα και περιμέ-

νουν να δουν τι ψάρια θα πιάσουν. Βουτάνε στον πε-

ζόδρομο σαν χελιδονόψαρα, λέξεις αστραφτερές σαν

ασημικά, ευκίνητες σαν σπερματοζωάρια.

[…]

Περισσότερο λαχταρώ τα ρήματά τους, αχ. Αχ, τα

ρήματά τους, ακόμα και τα παθητικά, είναι γεμάτα

δράση. Τουλάχιστον ας μου πετούσαν ένα βοηθητικό.

Ένα έχω, ένα είμαι. Ειλικρινά, αυτά τα δύο θα με βοη-

θούσαν απεριόριστα. Γιατί ούτε έχω ούτε είμαι. Αντί

για ρήματα, έχω πήξει στο σημείο στίξης. Μικρή διακο-

πή, μεσαία διακοπή, μεγάλη διακοπή. Καλή η παύση

για κάποιον που ρέει, εγώ προφανώς δεν την έχω κα-

θόλου ανάγκη. Προσωπικά, μόνο το θαυμαστικό μού

χρειάζεται. Επιτέλους, με κάτι να εκπλαγώ! Βαρέθηκα

και με τα άρθρα. Αντί για επίθετα και μετοχές, παίρνω

τα άρθρα. Και μάλιστα τα αόριστα. Μια φορά κι έναν

καιρό... τίποτα συγκεκριμένα, μόνο ένας, μία, ένα. Και

για μένα; Τι για μένα; Τίποτα. Κι από συνδέσμους τί-

ποτα. Πώς να συνδεθώ από εδώ που βρίσκομαι και με

ποιον; Οι άνθρωποι όλοι είναι απεικάσματα για μένα.

Δεν έχω εμπειρία των ανθρώπων, αλλά των σκιών τους.

Κάνω όμως καλή παρέα με την αναπνοή μου. Κολ-

λητή παρέα. Εισπνεεέω, εκπνεεέω, εισπνεεέω, εκπνεεέω.

Είμαι αλάνθαστη σε αυτό. Η μαμά λέει δόξα τω Θεώ

και κάνει το σταυρό της. Εγώ λέω δόξα τω Δία και κά-

νω το σταυρόλεξό μου, γιατί ο σταυρός μου είναι άλυ-

τος. Λύνω κάθε μέρα το ίδιο σταυρόλεξο και το ίδιο

σταυρόλεξο κουβαλάω στην πλάτη μου λυμένο. Η έκ-

κεντρη μοναξιά μου είναι η ταυτότητά μου.

Μόνο τη μάνα μου ξέρω και τα υπολείμματα της

φύσης. Ισόγειο σε πεζόδρομο, με κάτι φουντωτά δε -

ντράκια απ’ έξω... πάλι καλά. Δεν έχω φίλους, αλλά

έχω φύλλα. Ωραιοτάτη πρασινάδα. Φυλλαράκια μου,

θα σας τρίψω στα μάγουλά μου μέχρι να πρασινίσω

και μετά θα σας κάνω σκουλαρίκια. Να μου λέγατε κα-

νένα μυστικό για τα δίποδα που σφετερίζονται τη

σκιά σας. Αστείος ο κόσμος που μένει τριγύρω κι

αστείο που δεν μου μιλάει συχνά. Μερικοί ένοικοι της

πολυκατοικίας μόνο. Όταν σκέφτομαι αυτά που σκέ-

φτονται, ξεκαρδίζομαι.

Σκέφτομαι ότι όσοι περνούν από τον πεζόδρομο

βλέπουν ένα ωραίο χαμογελαστό πρόσωπο, με τα

ωραία καλοχτενισμένα του μαλλιά, με το ωραίο σιδε-

ρωμένο του μπλουζάκι, ν’ ακουμπάει με λεπτούς αγκώ -

νες στο περβάζι ή ν’ απλώνει να κόψει ένα λεμόνι από

τη λεμονιά, και σκέφτονται «Α! Νά ένα καλό κορίτσι,

μια χαρωπή νοικοκυρά, μια γλυκιά φοιτήτρια, μια μοι-

ραία γυναίκα, μια αθώα κόρη, που κόβει ένα λεμόνι

από τη λεμονιά». Και τέλος. Αν ξέρανε τι είμαι εγώ που

κόβω ένα λεμόνι από τη λεμονιά, θα τους κόβο νταν τα

ήπατα. Με ταυτίζουν με αυτό το στιγμιότυπο, πράγμα

απείρως διασκεδαστικό. Ζουν σε απόλυτη άγνοια. Μια

τέτοια γνώση θα ξεφτίλιζε την κοσμοθεωρία τους.

Όμως, έτσι είναι. Βλέπουν το πάνω μέρος μου και μπο-

ρούν να συνεχίσουν με ηρεμία τη ζωή τους. Η πεντά-

μορφη δίχως το τέρας έχει ένα εντελώς ακίνδυνο, όσο

και εφήμερο, ενδιαφέρον.

{Απόσπασμα από το μυθιστόρημα Μελανίππη.}

*Από τη 2η λογοτεχνική συνάντηση, στα όρια του μαζί. Άμφισσα, 21 Οκτωβρίου 2012. 

Επιστροφή στο γκρι

Του Δημήτρη Γκιούλου*

Κάποτε, μέσα από τις σελίδες ενός μισοτελειωμένου graphic novel κάποιου απρόσεκτου κομίστα ξεπήδησε ένα πλάσμα που όμοιό του δεν είχε υπάρξει και δύσκολα θα υπήρχε και στο μέλλον (αν και δεν είναι σωστό να προβλέπουμε το μέλλον). Αυτό το υπέροχο πλάσμα, ορφανό από ιστορία, βάλθηκε «οπλισμένο» με ένα χαμόγελο τόσο δυνατό και μια ζεστασιά που συγκρίνεται μόνο με αυτή του ήλιου κάποιο ανοιξιάτικο μεσημέρι, να εξαφανίσει το γκρι από τον κόσμο.
Κάποιοι την είδαν να πίνει καφέ με τον Μικρό Πρίγκιπα και να θεραπεύει το λουλούδι του που έπασχε από κατάθλιψη, αλλοι ορκίζονται πως την είδαν να περπατάει σε κάποιον πεζόδρομο και δίπλα της να ανθίζουν λουλούδια, ενώ ακουγόταν η πιο όμορφη μουσική.
Το γκρι όμως ήταν επίμονο, και κάθε μέρα σε συνεργασία με τη μονοτονία και όλους τους πιστούς τους ακόλουθους προσπαθούσαν να κερδίσουν τη μάχη στη ζυγαριά της καθημερινότητας. Γι’αυτό και η ηρωίδα μας είχε ισχυρούς συμμάχους σε αυτή την άνιση μάχη. Τον πιστό της αλιγάτορα (κάποιοι έλεγαν πως είναι κροκόδειλος) και την έκτη αίσθησή της η οποία πάντα την ειδοποιούσε όταν υπήρχε κάποιος που βρισκόταν σε ανάγκη. Έτσι η ηρωίδα μας ήταν πάντα εκεί για να βοηθήσει τους αδύναμους.
Εγώ; Α ναι, εγώ. Θα σας πω τη δικιά μου σύντομη συνάντηση μαζί της. Ήμουν κι εγώ μάρτυρας σε μία από τις πολλές φορές που βοήθησε κάποιον. Εκείνη τη μέρα τραγουδώντας και χορεύοντας έδιωξε τα δάκρυα από τα μάτια μιας παρέας παιδιών, και μετά, όταν δεν ήταν πλέον απαραίτητη, καβάλησε το ιστιοπλοικό της και πλέοντας παράλληλα με το ουράνιο τόξο εξαφανίστηκε από τα μάτια μου.
Έχω να τη δω από τότε. Λίγο καιρό μετά χάθηκε Άλλοι λένε πως επέστρεψε στο μισοτελειωμένο comic της με σκοπό να το τελειώσει, ενώ λίγοι απαισιόδοξοι λένε ότι κέρδισε το σκοτάδι.
Εγώ όμως είμαι σίγουρος ότι βρίσκεται στον πλανήτη του Μικρού Πρίγκιπα, καλεσμένη του λουλουδιού που χρειαζόταν ξανά τη παρέα της. Όποτε έχω την ανάγκη της κοιτάζω ψηλά και ξέρω ότι με βλέπει. Και από τότε παίρνω τους δρόμους και πολεμάω κι εγώ το γκρι με την ελπίδα να τη ξαναδώ. Αλλά όχι μόνο γι’αυτό, ξέρω πως αυτό θα ήθελε από εμάς, και ξέρω πως όταν επιστρέψει θα χαρεί να βρει ένα καλύτερο μέρος από αυτό που άφησε. Γιατί θα επιστρέψει, δε μπορεί, οι υπερήρωες πάντα επιστρέφουν εκεί που τους χρειάζονται, μιας και μπορεί με ένα χαμόγελό της ν’αλλάξει τον κόσμο, και επιτέλους να κερδίσουμε!

*Από τη 2η λογοτεχνική συνάντηση, στα όρια του μαζί. Άμφισσα, 21 Οκτωβρίου 2012. 

Χρονολόγια Ζώνης

Της Δήμητρας Ιωάννου και του Ιορδάνη Παπαδόπουλου*

1/10 ενημέρωση σελίδας:

Δεν είναι Κυριακή ή μήπως είναι η τελευταία; Ξεχνώ. Επανάληψη. Οι λάμπες

είναι λάμπες. Γιούρι είναι Γιώργος,

Κορίτσι και μνήμη είναι ένα και το αυτό. Ναντέζντα είναι Ελπίδα. 

Λίστες μιας ημέρας:

- Άριστον, Πετράκη, Μπουρνάζος, Απότσου

- τυρόπιτα, καπουτσίνο, Κυρίες χάρμα οφθαλμών, μπύρες Κάιζερ

- με βρήκε, μου λείπει, πίνει, μπαινοβγαίνουν

Δεν είναι Κυριακή ή μήπως είναι η τελευταία; Kάποτε o καιρός θα έχει αρκετό χρόνο.

2/10 ενημέρωση σελίδας:

μια μέρα ακόμα

μια χαρούμενη, υπερδυναμική απόδειξη ανυπαρξίας Καρφωμένη στην πελότα

μια χαρούμενη, υπερδυναμική χωρίς όνομα

τα πυροτεχνήματα ξυπνούν τον κόσμο

στις 2.30 το μεσημέρι

η Αχμάτοβα κάνει περίπατο όχι παράπονα στο χιόνι Mια όμορφη

χαρούμενη υπερδυναμική μέρα με όνειρο είναι φυγή με βίωμα απάτη

Τι είπαν ακριβώς;

ΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΣΟ ΟΡΟ  -  ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ ΟΤΙ ΤΟ ΔΕΡΜΑ

ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΛΥΜΜΕΝΑ. 

Sometimes I forget we are not normal.

Πολλές στενές, πολλές στενές είσοδοι οδηγούν λαβυρινθικά στα ίδια σημεία της Ζώνης.

Δεν υπάρχουν οδηγίες εγκατάστασης ή οδηγίες χρήσης. Προχωράς με προφύλαξη. Ακολουθείς ελεγχόμενες κατεδαφίσεις, οσμές, αναγραφές, διαχύσεις. Η ίδια μάζα χημικού αέρα επανέρχεται ανά διαστήματα. Η μυρωδιά της είναι τόσο χαρακτηριστική όσο η μυρωδιά της …

Σε τι ακτίνα;

στο κέντρο ενός απούλητου οικοπέδου

-  Θα περάσω μέσα από μια βελόνα

-  Ίσως να μην υπάρχει άλλο σημείο όπου να σαι καλύτερα

-  Θα γράψουμε πρώτοι την περίληψη του κόσμου

-  Θ' αρχίσει αυτόματα

Η  Ζώνη δεν έχει κατοικίες, έχει όμως κατοίκους.  Η προέλευσή τους είναι ασήμαντη.

Ο χώρος που τους αναλογεί είναι περιορισμένος. Τον σημαδεύουν με μικροαντικείμενα, υγρά, κενά, περιττώματα, προεξοχές, επιστρώσεις. Βεβαιώνονται. Παραμένουν.

Τι είπαν ακριβώς; 

ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΦΩΤΕΙΝΟΤΗΤΑΣ Θ' ΑΥΞΗΘΟΥΝ  -  Ο ΒΑΘΜΟΣ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ

ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΣΟΥΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ  ΣΥΧΝΑ

ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΩΝ ΟΠΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ ΤΟΥΣ.

Με τις πρώτες ακτίνες οι κάτοικοι της Ζώνης καταφεύγουν σε στοές, υπόγειους σταθμούς, κλειστά γυμναστήρια. Ή κλείνουν τα μάτια τους. Παραποιούν και αναπλάθουν. Παραποιούν και αναπλάθουν.

Κι έτσι δεν ξέρουν ποτέ πού ακριβώς βρίσκονται.

Πού ακριβώς βρίσκονται;

Στην τραπεζαρία με 35 ποτήρια σαμπάνιας.

Στο ντιβάνι του γραφείου του 1^ου ορόφου με δέρμα τίγρη δέρμα λύγκα δέρμα αρκούδας, λευκό.

Σε ανοιχτή συνέλευση τσίρκου.

Στα 4 ντουβάρια του υπνοδωματίου του 1^ου ορόφου με 2 ρόμπες την 7^η απογευματινή

την ευλογημένη ώρα των καλοριφέρ.

Στο όρος Σαιντ Βικτουάρ.

δεν θα υπήρχε μέλλον

δεν μελετούν τοπολογία

κατεβάζουν τα μανίκια απομνημονεύουν

Και τότε η Ζώνη γίνεται παραίσθηση, παρένθεση, αλλαγή ύψους, μούδιασμα, ελαιώνας, αδιευκρίνιστος χλωμός δορυφόρος, ακινδυνότητα, άπνοια, αστραφτερή τροφή, μέγιστη μεταβολή, βραδύτητα.

Μια πολύ γενικευτική διαδικασία. Οι κάτοικοι της Ζώνης την μαθαίνουν, όπως μαθαίνουν να μην χρειάζονται τίποτα.

απέναντι σε τοίχο

-  Τα πράγματα αλλάζουν, μου λέει ο λόγος

-  Τα πράγματα εξαντλούνται

Η γενικευτική διαδικασία διακόπτεται μόνο όταν σημάνει έκτακτος κίνδυνος.

Όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει όριο κινδύνου. Αν κάποιος ανοίξει τα μάτια του είναι γιατί νομίζει

πως τ' άνοιξε ο διπλανός του.

Αυτή η σύγχυση οδηγεί σε πολλαπλές σταδιακές τυφλώσεις. Χωρίς να υπάρχει υπαίτιος.

Tα αντίμετρα είναι άμεσα. Oι τυφλοί αποβάλλονται. Tο ίδιο και όσοι μένουν άφωνοι ή χάνουν οποιοδήποτε χαρακτηριστικό κάνει έναν κάτοικο κάτοικο. 

Από μικροί ήθελαν να γίνουν μια καινούργια ιδέα. Με κάποιο συνεκτικό τρόπο.

Με λουλούδια στο μουστάκι. Με τα ευρήματα της τελευταίας μέρας.

Τρώνε φαί, τρώνε σπίτια, τρώνε βία. Ο ήλιος πέφτει.

ενώ δεν βιάζονται

-  «το σήμερα είναι η σκιά του αύριο», ένιωσα

-  έτσι ξυπνώντας αναπνέεις έξω στο μέλλον

-  εγώ θα στο θυμίσω

-  κάθε θαύμα επαναλαμβάνεται με ρίμα

-  η ωραία της ημέρας προσεύχεται τη νύχτα

-  από πάρκινγκ σε πάρκινγκ. Να μη χαθεί ο συγχρονισμός. Από σκαλί σε σκαλί. Να υπάρξει συνέχεια

-  Να… Να μην… Να… Να μην…

-  πάλι αμέσως μετά την καταστροφή της Ζώνης

Mόλις σκοτεινιάσει, οι απουσίες γίνονται αντιληπτές και παρερμηνεύονται.

Τι είπαν ακριβώς;

TEPAΣTIA ΓEΩΘEPMIKA ΠEΔIA EYNOOYN TH ΔHMIOYPΓIA ΔIOΛOY AΠIΘANΩN ΣYNΘHKΩN.

Kανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ποιες συνθήκες χαρακτηρίζονται απίθανες.

Άρα δημιουργείται η εντύπωση ότι όσοι λείπουν έχουν φύγει με τη θέλησή τους.

Ίσως για να γνωρίσουν νέους κόσμους.

Όχι, δεν υπάρχουν νέοι κόσμοι. Aυτή είναι μια διαδικαστική επιθυμία.

Xωρίς αληθινό αντικείμενο. 

5/10 ενημέρωση σελίδας:

Σήμερα λίγο πιο κει ανήμερα απλής συνωνυμίας

Σήμερα λίγο πιο κει ανήμερα αναγκαστικής ετεροπροσωπίας γουλφ Γράφω γουλφ

Εκεί στην απέναντι κορυφογραμμή ο λύκος τρώει την κοκκινοσκουφίτσα

Εκεί η θάλασσα κακήν κακώς ραμμένη

Εκεί στο παραθυράκι του φωταγωγού

Εκεί δηλώνουν συμμετοχή

Εκεί θα δημιουργηθεί ο κόσμος. Το νέο σπιτικό. Νέα θέση πριν το πρωινό, θέλω να πω

Τι είπαν ακριβώς;

ΑΥΤA TA METPA ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚA  -   AΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ, ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ

ΣΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ.

με κλειστά μάτια κάθε 2^η Δευτέρα

Έχω λεπτά δάχτυλα πιανίστα και μικρό σαλόνι

Έχω ένα άλογο Έχω 2 πράγματα

Υποσχέσεις και πρόβλεψη Σάββατο βράδυ

Έχω όλα τα κομμάτια που λείπουν

Μπορείτε να το γράψετε μαζί;

Όλα τα κομμάτια που λείπουν βρίσκονται πιο πέρα. Σκορπίζονται και συλλέγονται. Σκορπίζονται και συλλέγονται. Αλλά ξανασκορπίζουν πολύ εύκολα. Τα βρίσκεις οπουδήποτε· σε υπαίθριους σταθμούς, χάσματα, ερείπια, στη λάσπη. Σχίζονται, αφαιρείται το γέμισμα, διπλώνονται, στοιβάζονται, μεταφέρονται σε καρότσια. Όλοι ξέρουν ότι έχουν αξία αλλά δεν ξέρουν σε τι ακριβώς χρησιμεύουν.

Τ' ανταλλάσσουν και τ' αφήνουν στην άκρη. Για να ξεχαστούν αμέσως.

Τι είπαν ακριβώς;

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΓΕΙΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΠΥΚΝΩΣΕΙ  -   ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΚΑΙΡΑ

έξω από ένα κατάστημα κι ένα υποκατάστημα.

-  Ο σκίουρος είναι το ευγενέστερο πλάσμα

-  Θέλεις να πεις ο άνθρωπος

-  Ο άνθρωπος είναι το ευγενέστερο πλάσμα

-  Θέλεις να πεις ο σκίουρος

-  Ο σκίουρος είναι το ανθρωπινότερο πλάσμα

-  Έτσι. Οι Κορεάτισσες, η Emily The Strange, το Κορίτσι-πολύ-μακρύ-απόγευμα,

το Κορίτσι-νύχτα-βαθιά-νεότητας-και-νυχτομανίας-νύχτα αρέσουν.

Αν τύχει να σου μιλήσουν, δεν είναι γιατί περιμένουν απάντηση. Οι κάτοικοι της Ζώνης μιλάνε ακατάπαυστα. Για να ζεσταθούν, για να δροσιστούν, να χορτάσουν.

Για να φυλαχτούν, να θαμπωθούν, ν' αδειάσουν.

Αν δεν ξέρεις σε τι αναφέρονται, είναι δύσκολο να τους καταλάβεις. Κρατούν ημερολόγια σκυροδέματος. Τους απασχολούν μύθοι, συμπτώματα, αποθέματα, η φωτεινότητα.

Η προένταση και η διακοπτόμενη στήριξη. Μέθοδος διαδοχικών προσεγγίσεων.

έξω από ένα κατάστημα κι ένα υποκατάστημα μια καινούργια ιδέα

6/10 ενημέρωση σελίδας:

Στην πάντα ηλιόλουστη επικράτεια

Στο πρώτο ραντεβού του Γιούρι και της Ναντέζντα

Το υπερβολικά γρήγορο νερό

Λίστες μιας ημέρας:

-  βωβώ, τυχερώ, λαμπώ, encore, αγαπώ, φουκώ.

-  The Volta, τρίο καράτε, αγόρι στη Yamaha, Au Revoir. 

-  θα είναι, θα αρέσει, θα πάει, θ' αρχίσει, της άρεσε.

Τι είπαν ακριβώς;

ΘA ΔΙΑΤΗΡΗΘΟΥΝ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ - ΘΑ ΣYMΠΛHPΩΘOYN -

ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ.

Η Ζώνη είναι υπηρεσιακή. Κοινοποιήσεις και ανακοινώσεις διατρέχουν τις προσόψεις

σε υψηλή ταχύτητα. Αν κάποτε ευημερούσε είναι άγνωστο.

10/10 ενημέρωση σελίδας:

Γυρνάω από την πρωινή μου βόλτα Μια υπέροχη

υπερπλασματική μέρα μέσα στο μέλλον Γρήγορα

υπερβολικά γρήγορα, όλα τα αρχεία καταγράφονται στον μέλλοντα

Τι είπαν ακριβώς;

ΘΑ ΣΥΛΛΕΧΘΟΥΝ ΣΕ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΕΡΙΕΚΤΕΣ  -  ΘΑ ΦΥΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ  -  ΕΝΑΝΤΙ ΠΤΩΣΗΣ.

Παίρνεις βαθιά εισπνοή. Σιγουρεύεσαι ότι δεν περνάει αέρας. Αναπνέεις κανονικά γιατί προστατεύεσαι. Ξαναβγαίνεις.

Τα φαινόμενα στην Ζώνη «δεν έχουν υπαίτιους» όπως «δεν έχουν θύματα».

Θα ήταν παράλογο αφού είναι τόσο ανεξήγητα. Ανέρχονται, κυμαίνονται, ισοδυναμούν, απομένει. Αν προσπαθούσες να τ' αντιστρέψεις, θα ήταν σαν ν' αμφισβητούσες την ίδια τη Ζώνη. Γιατί θα το έκανες; Τι υπάρχει πέρα από τη Ζώνη;

Η λειτουργία της είναι αυτόματη. Χωρίς περιορισμό επέκτασης.

Τι είπαν ακριβώς;

ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΜΙΑ ΟΠΤΙΚΗ ΑΙΣΘΗΣΗ  -  ΕΝΤΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΟΜΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ  -  ΘΑ ΕΙΝΑΙ

Ο ΚΡΙΣΙΜΟΤΕΡΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ  -  ΕΠΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ 

είπαν με ακρίβεια λίστας

Είμαστε εικονογραφημένοι

υπερεκτυφλωτικοί

κρυπτικοί μεταθετοί

Είμαστε διαυγείς κώδικες 

*Από την 2η λογοτεχνική συνάντηση, Στα όρια του Μαζί. Άμφισσα 20 Οκτωβρίου 2012.

Το Αυτόματο (απόσπασμα)

Του Θάνου Σταθόπουλου*

COULD

Θα σταματούσα, ίσως∙ κάποια άλλη στιγμή θα μπορούσα να σταματήσω, και, κυρίως, χωρίς να καταβάλω καμία προσπάθεια. Δεν καταλάβαινα γιατί κατέβαλα προσπάθεια∙ μπορούσα να σταματήσω χωρίς καμία προσπάθεια, ή σχεδόν καμία, στο παρελθόν (παρελθόν σήμαινε, δηλαδή, κάθε μέρα), μπορούσα να σταματήσω κάθε μέρα, εκτός από τις μέρες που δεν είχα λόγο να σταματήσω, γιατί αυτό που είπα μόλις πριν εντός παρενθέσεως: κάθε μέρα, θα έπρεπε να ήταν καλύτερα: παρελθόν σήμαινε, δηλαδή, σχεδόν κάθε μέρα, εφόσον δεν είχα αρχίσει καν, εάν εξαιρέσω τις φορές που δεν ήταν επειδή δεν είχα αρχίσει, αλλά επειδή δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Θα μπορούσε φυσικά να ήταν πολύ χειρότερα: μία κίνηση, ας πούμε, θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα χειρότερα, εάν δεν μπορούσα να προβλέψω τι θα επακολουθούσε: θέλω να πω δηλαδή εάν δεν μπορούσα να ξέρω εκ των προτέρων τα αποτελέσματα. Όχι οποιασδήποτε κίνησης -αν και θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι οποιαδήποτε κίνηση θα ήταν καταστροφή-, αλλά μίας συγκεκριμένης (χωρίς να μου διαφεύγει ο κοινός τόπος ότι οποιαδήποτε κίνηση είναι συγκεκριμένη), μίας πολύ συγκεκριμένης κίνησης μεταξύ χιλιάδων συγκεκριμένων κινήσεων, η οποία θα μπορούσε να επιφέρει πολύ μεγαλύτερη καταστροφή από οποιαδήποτε άλλη. Μπορούσα, όμως, να προβλέψω τι θα επακολουθούσε; Θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι υπήρξε κάποια εποχή, μία περίοδος, έστω μία στιγμή, κατά την οποία μπορούσα να προβλέψω τι θα επακολουθούσε; Μπορούσα να θυμηθώ έστω μία στιγμή, κατά την οποία μπορούσα να προβλέψω οτιδήποτε θα μπορούσε να επακολουθήσει; Μπορούσα να απεμπολήσω κάθε δυνατότητα, οποιοδήποτε κάτι, οτιδήποτε;

ΑΝΑΠΝΟΗ

Δεν ξέρεις ποτέ γιατί αγαπάς. Αγαπάς, ή νομίζεις ότι αγαπάς, ή δεν αγαπάς. Ακριβώς όπως όταν αναπνέεις δεν σκέφτεσαι γιατί αναπνέεις, ή πώς θα πάρεις την επόμενη αναπνοή (εκτός εάν υποφέρεις από δύσπνοια, ή άσθμα, επομένως η αναπνοή μπορεί να είναι άθλος, βραχνάς, ή θρίαμβος), έτσι αγαπάς, ή νομίζεις ότι αγαπάς, ή δεν αγαπάς. Την αγαπούσε όπως ανέπνεε, δηλαδή: την αγαπούσε, ή νόμιζε ότι την αγαπούσε

ΗΣΥΧΙΑ

Τη νύχτα μάλλον που δολοφονήθηκε ο Κώστας Ταχτσής κατέληξα στην οδό Βουκουρεστίου προς άγραν αγοραίου έρωτα. Δεν είχα στην τσέπη μου παρά μόνο μερικά χαρτονομίσματα των εκατό δραχμών, δηλαδή σχεδόν τίποτα. Πλησίασα μία γυναίκα κάπως περασμένης ηλικίας και τη ρώτησα τι μπορούσαμε να κάνουμε με τα χρήματα που είχα.  «Όχι πολλά», είπε, «μια πίπα∙ αλλά καλή, όχι ξεπέτα». «Εντάξει», είπα, «αλλά πού;» «Μη σε νοιάζει», είπε, «ξέρω εγώ». Μ’ έπιασε απ’ το χέρι και κατευθυνθήκαμε σε μία πολυκατοικία της οδού Βαλαωρίτου. «Εδώ είναι πάντα ανοιχτά τη νύχτα», είπε, «μόνο να κάνεις ησυχία». Κατεβήκαμε στο υπόγειο και ακούμπησα στα κάγκελα της σκάλας. «Ωραίος είσαι», είπε. Έβγαλε τα βυζιά της έξω και συγχρόνως ξεκούμπωσε το παντελόνι μου. «Μπορείς να τα πιάνεις όσο θα σε παίρνω στο στόμα», είπε, «αλλά να κάνεις ησυχία, μη μας καταλάβουν».

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ

Το 1994, η Σοφί Κάλ  εξέθεσε είκοσι ένα αντικείμενα  στη Συλλογή Διακοσμητικών Τεχνών του Μουσείου Μπόιμανς – βαν Μπόινινγκεν, στο Ρότερνταμ. Για καθένα από τα αντικείμενα που εξέθεσε αφηγείται τις αναμνήσεις από τη μητέρα της, τη δουλειά της ως μοντέλου καλλιτεχνών ή στριπτιζέζ ή τη σχέση της με τον πρώην άντρα της Γκρεγκ Σέπερντ. Οι επισκέπτες μπορούσαν να ξεναγηθούν στην έκθεση παίρνοντας ανά χείρας ένα μαγνητόφωνο. Σε μία προθήκη με αρχαία αγγεία η Καλ είχε τοποθετήσει έναν κόκκινο πλαστικό κουβά. Έχοντας ως υπόκρουση ένα μουσικό θέμα της Λόρι Άντερσον, αφηγείται. «Στις φαντασιώσεις μου είμαι άντρας. Ο Γκρεγκ το παρατήρησε αμέσως. Ίσως γι‘ αυτό μια μέρα μου ζήτησε να κατουρήσω για λογαριασμό του. Ήταν σαν τελετουργία. Πήγαινα από πίσω του, ξεκούμπωνα το παντελόνι του στα τυφλά, έβγαζα το πουλί του και προσπαθούσα να σημαδέψω. Όταν χωρίσαμε, ζήτησα από τον Γκρεγκ να κρατήσουμε μία φωτογραφία Συμφώνησε. Σ’ ένα εργαστήριο στο Μπρούκλιν επαναλάβαμε τη διαδικασία σ’ έναν πλαστικό κουβά, μπροστά στη φωτογραφική μηχανή. Η φωτογραφία ήταν μια αφορμή να το ακουμπήσω με το χέρι μου για τελευταία φορά.»

 ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ

Προχωρούσα στη Βασιλίσσης Σοφίας, που είναι βεβαίως απ’ τις μεγαλύτερες λεωφόρους της Αθήνας, είπε ο Νίκος Καρούζος, και με σταματάει αίφνης κάποιος, μάλλον μεθυσμένος, και μου λέει: Κύριε, δεν έχω κάνει τίποτα. Και ποιος σου είπε ότι έχεις κάνει κάτι; είπε ο Νίκος Καρούζος. Όχι, δεν έχω κάνει τίποτα. Πρέπει να σας το δηλώσω. Μα τι να μου δηλώσεις; είπε ο Νίκος Καρούζος, ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις, ούτε ξέρω αν έχεις κάνει κάτι ούτε φαντάζομαι πως έχεις κάνει κάτι. Όχι, λέει, δεν έχω κάνει τίποτα, κι ας λένε. Και προχώρησε. Δηλαδή, εκείνη τη στιγμή, είπε ο Νίκος Καρούζος, εγώ, σαν ο αόρατος, εκπροσωπούσα στην πλαστή του ενοχή τον δικαστή ή τον εξομολόγο. Για δες, σκέφτηκα, τελικώς η έσχατη κρίση στους ουρανούς επισυμβαίνει στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας.

*Από τη 2η λογοτεχνική συνάντηση Στα όρια του μαζί, Άμφισσα 20 Οκτωβρίου 2012