Τρίτη, 21 Ιουλίου 2020

«Saxa loquuntur» / Γιώργος Τσεριώνης



Αρχαιολογικό Μουσείο της Άμφισσας
(19 Σεπτεμβρίου έως 30 Οκτωβρίου 2020)
Επιμέλεια: Αποστόλης Αρτινός

Το Σεπτέμβριο του 2019 συμμετείχα στην ομαδική έκθεση “Poisons” του the symptom projects. Τότε, κι εντελώς τυχαία, επισκέφθηκα το  Αρχαιολογικό μουσείο της Άμφισσας, κι εντόπισα, ανάμεσα στα πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα του, μικρά κεραμικά γλυπτά στις προθήκες του που αμέσως με έκαναν να σκεφτώ αμφίδρομους συσχετισμούς με δικά μου κεραμικά έργα.
Πρότεινα την ιδέα μιας σχετικής έκθεσης στον Αποστόλη Αρτινό και αμέσως με ενθάρρυνε να προχωρήσω. Στην έκθεση «Saxa loquuntur», επιχειρώ έναν διάλογο λοιπόν με αυτά τα εκθέματα  του μουσείου της Άμφισσας, έργα πάνω στο δίπτυχο ζωή - θάνατος, σε έννοιες όπως η αναζήτηση, η οικία, ο φόβος, η ίαση, το ερείπιο, καθώς και στην ιδέα της συλλογής αντικειμένων  που σχολιάζουν την καταγραφή της μνήμης, και τη διαστρωμάτωσή της.

Γιώργος Τσεριώνης




Ça parle

Του Αποστόλη Αρτινού

     Το ιδιόλεκτο του Άλλου, η ιδιορρυθμία του, εκ-δηλώνεται στο περιβάλλον μιας αδυναμίας, μιας αδύνατης θέσης. Αυτό που του διανοίγεται, είναι κι αυτό που διασχίζεται, η διάσχιση μιας δομής, η εσωτερική ερημιά της, η δομική της εξάντληση. Γιατί η θέση του Ίδιου, είναι μια θέση αρνητική, μια κατοπτρική ατοπία, κάτι που μόλις διαφαίνεται, κι όσο διαφαίνεται τόσο διασαλεύεται κι ο ορίζοντας της απεύθυνσής του. Βρισκόμαστε ήδη στη μεθόριο μιας παρέκκλισης, μιας αλύσωσης παρεκκλίσεων, σ’ αυτή τη μεθόριο του Έξω, στις επιστροφές του, ξανά και ξανά.
     Που διαγράφεται όμως αυτή η ιδιορρυθμία; προς ποια κατεύθυνση; και προς τι; Στον ορίζοντα αυτών των διερωτήσεων αυτό που ιχνογραφείται δεν είναι τόσο το αντίκρισμα της προσδοκίας, όσο το ανιχνεύσιμο σημείο της εκδήλωσής της. Γιατί το Ίδιον αναγνωρίζεται καθώς αποσπάται κι εσωτερικεύεται μόνο. Η καταγωγή έτσι επιφυλάσσεται, διαθέτει τα χαρακτηριστικά της σημεία στο χείλος της υπερεκχείλισής της, εκβάλλοντάς τα σε ομοιώσεις κι αναμορφωτικές προβολές. Παρεκκλίσεις που ’ναι μαζί και εκκλήσεις. Εκλύομαι κι ελκύομαι στο αναπόδραστο μιας έλλειψής μου καταστατικής. Κάτι που μου διατίθεται απομακρυσμένο και μου διαφεύγει στη σπαρακτική του εγγύτητα. «Έλα πιο μακριά, φύγε πιο κοντά», (Heiner Müller). Μια αντιστροφή που μου διανοίγει και το πεδίο των εσωτερικών μου αντηχήσεων, αυτών των μοναδικών μου αναμονών.
     Το Άλλο μού αποκαλύπτεται στη σκοτία του ονόματός του, με εγγράφει στο ανεγγράψιμο αυτού του ονόματος, με εκθέτει στην επιτελεστικότητα της δικής του σκηνής, με υποβάλει στο μη ανήκειν, σε μια φασματική επιφάνεια που εξαχνώνεται σε όλες τις χειρονομίες μου και παρ’ όλα αυτά τις εγείρει. Βρισκόμαστε μέσα σ’ ένα παλίμψηστο εγγραφών, των εγγραφών μιας αδιάλειπτης βουής, μιας φωνής που ’ρχεται απ’ Έξω - ça parle - ακόμη κι όταν μοιάζει αυτή να σωπαίνει. Ένα παράσιτο στ’ αυτί, και με τα ιλιγγιώδη επεισόδια των καθηλώσεών μας, συμπτωμικά κι ανεξίτηλα, αυτή η ανησυχαστική μας στάση απέναντι στο Άλλο που διαρκώς μας εγείρει την παρουσία του, αλλά ποτέ και την αυτοπρόσωπη αλήθειά του.
     Η σκηνή του Άλλου είναι μια σκηνή που επιδεινώνει όλες αυτές τις διακρίσεις. Μια σκηνή που αφομοιώνει αλλά κι ανομοιώνει μαζί, όπως επισημαίνει ο Freud. Μια απροϋπόθετη σκηνή που υπερέχει, οικεία, μαζί κι απροσπέλαστη, που διαθέτει συνεχώς, και σε αφθονία, τον ανταγωνισμό της. Στη φασματική αυτή σκηνή, αν μπορεί να υπάρξει ποτέ άλλης πραγματικότητας δομή, αυτό που διασώζεται είναι κι αυτό που υπονομεύεται. Το Άλλο με σαγηνεύει γιατί προσδιορίζει τ’ απροσδιόριστο της καταγωγικής μου μοναξιάς, εγκαταλείποντας με αναπόδραστα σ’ αυτή. Προσεγγίσεις λοιπόν κι απομακρύνσεις, δισταγμοί κι απροσδόκητες ενθαρρύνσεις. Το Άλλο που ’ναι μια ασύνειδη πρό(σ)κληση, μια σκοτεινή σαγήνη, κι ένα αδύνατο πεπρωμένο. Κι ενώ το Ίδιον πορεύεται, το Άλλο προπορεύεται πάντα, αντιστεκόμενο σ’ όλες τις αναπαραστάσεις του, σ’ όλες τις δυνατές του ομοιώσεις. Κι εν τούτοις πάντα ορατό, όχι στις πρωτότυπες διεμφανίσεις του, αλλά στις ομοιώσεις της γλωσσικής του εκκεντρικότητας, στην αλλότητα του αποδιδόμενου ίχνους του. Είναι μάλιστα σ’ αυτή την απόδοση, σ’ αυτή την εξαρνημένη από-κάλυψή του, που εγείρονται κι οι γραφές του κόσμου. Γράφοντας το ίχνος του Άλλου, γράφεις τη δική σου γραφή, που δεν είναι πλέον μια δική σου γραφή, αλλά αυτή η γραφή του Άλλου, αν κι όχι ακριβώς. Το Ίδιον έτσι, καθώς εξέρχεται, αλλά ποτέ όμως στον τόπο του Έξω, δοκιμάζεται σε μίαν άγνωστη γλώσσα, που δεν είναι η αμίλητη και αμίμητη γλώσσα του Άλλου, αλλά αυτή η ποιητική γλώσσα, μια γλώσσα που ποιεί φαντάσματα μόνο, και το δικό της φάντασμα, που ’ναι το φάσμα του Ίδιου.
     Saxa loquuntur, (οι πέτρες μιλούν). Ο Freud κι η μικρή συλλογή των αρχαίων γλυπτών του. Οι πέτρες φέρουν εγγραφές, πολλές φορές τ’ ανεγγράψιμο, τη διαφωρά. Οι πέτρες είναι μια επιστροφή, το απόλυτο άλλο. Ένα όριο που διαφυλάττει τα ίχνη του, ένα αδιαίρετο όλο, που δεν ενδίδει στη σκέψη, δεν γίνεται τ’ αντικείμενό της, αλλά είναι αυτή η ίδια η διάκλειση της σκέψης, ένας, εν τέλει, άρρητος λόγος, ένας αλλόκοτος απόηχός που μένει. Μπροστά σ’ αυτή την απορία, στο θάμβος αυτής της απορίας, φυλάσσεται και το μυστικό μιας γλώσσας που υπομένει τη βάσανο των διερμηνεύσεών της. Μια εννοημένη μορφή που είναι και μια εξαρνημένη μορφή, αυτή η μορφή του αδυνάτου. «Η αρχαία Ελλάδα δεν υπάρχει», θα πει καθαρά ο Philippe Lacoue Labarthe, γιατί η αρχαία Ελλάδα δεν αποδίδει μια φερέγγυα ταυτότητα, αλλά το εύρος μόνο της αλλότητάς της, το αδύνατο μιας δυνατής καταγωγής. Το άλλο της αρχαιότητας, αυτό το μεταφυσικό της θεμέλιο, είναι κι αυτό που αντιστέκεται στην ιδιοποίησή του. Είναι ο ορίζοντας μιας απομάκρυνσης, αλλά κι ο ορίζοντας μίας α-δύνατης εγγύτητας. Αυτή είναι και η οικονομία της αυθεντικότητάς της, ο περίκλειστος χαρακτήρας της, κι η διαφύλαξή του.
    
Το αντικείμενο της αρχαιότητας, αυτό το αρχαίο κατάλοιπο, ό,τι αναγνωρίζεται, περιοριστικά σήμερα, ως έργο της τέχνης της, διαφυλάττει μιαν αξία που δεν του ανήκει, μιαν αλήθεια του κόσμου που είναι πέραν του κόσμου, το ιερό ανάγλυφο μιας αδιάθετης εξωτερικότητας. Μάρτυρας μιας μαρτυρίας ανεκλάλητης, ένας μυστικός σύνδεσμος, μια έγερση τοτεμική, εκτεθειμένη στη συχνότητα του Έξω, και γι αυτό ένα εξέχον αντικείμενο που φέρει τον όλεθρο και δονείται απ’ αυτόν. Ο μικρός τελεσφόρος του Αρχαιολογικού Μουσείου της Άμφισσας, κεκαλυμμένος κι απογυμνωμένος, εκτεθειμένος στην πυρηνική του καθετότητα, στις ενδόμυχες ταλαντεύσεις του, διαρρηγμένος και διανοιγμένος στο θανατόληπτο φως που τον κατακλύζει. «Σκότος ημέτερον φάος», η ταλάντωσή του, κι οι τρομερές του εικόνες. Η εικονοποιία της αρχαιότητας αναδύεται μέσα σ’ ένα περιβάλλον ενύπαρξης. Το φως της διαγράφεται μέσα στο ζόφο του θανάτου, όπου το ένα καθιστά ορατό-δυνατό το άλλο. Μια ποιητική έξαρση μοναδικής εμβέλειας, που κατέλυε την εμπειρία της ζωής στο συμβάν της τελικότητάς της, στη τροχιά μιας ισχυρής μετά-τόπισης. Μια άλλη τοπική, αυτή η τοπική του θανάτου, αντικείμενο μελέτης της αρχαίας φιλοσοφίας, που συνέταζε και ρυθμοποιούσε το περιβάλλον της ζωής. Περάσματα, διαπερατά όρια και μυστικές επικοινωνίες. Κι όταν αυτή η κυκλοφορία, απ’ το ίδιον της ζωής στο άλλο του θανάτου και ξανά στη ζωή, εκλείψει, τα περάσματα κλείνουν και το περιβάλλον των φρικωδών αντικειμένων αποσύρεται στη λήθη. Τίποτε πλέον δεν πνει παρά μόνον μια ξέπνοη δραστηριότητα φιλοσοφικών και αισθητικών νοηματοδοτήσεων.
     Πως επανεγγράφονται όμως όλα αυτά σ’ αυτή τη νέα Λογική; Το έργο τέχνης στην εποχή της νεωτερικότητας θεωρείται ένα παραδειγματικό, αποκαλυπτικό συμβάν. Μια απομακρυσμένη εγγύτητα, αποσπασμένη απ’ τη προφάνεια της γλώσσας, που αναλίσκεται στην αρνητική διαλεκτική του. Η βουβότητα, όπως θα πει ο Adorno, κι η τυφλότητα αυτού του έργου, διαγράφουν τη σκοποθεσία του, τη σκοτεινή του ειμαρμένη. Η κρίση του, με τη διττή έννοια του όρου, διασώζει το ον, αλλά ένα ον όμως παραδομένο στη στιγμή του θανάτου του, αποστερημένο απ’ το Είναι του, (Blanchot), και γι αυτό μια ύπαρξη φασματική. Ένα θανατόληπτο έργο που συγκρατεί τη ζωή διαυγάζοντάς τη στο σκοτεινιασμένο του φως. Αυτή είναι κι η διαφορά του έργου στη διαφάνεια του κόσμου, το ορμέμφυτο που διασώζει και διαχέει. Η σκηνή που διανοίγει είναι αυτό το διά-βημα του θανάτου, το αρνητικό του ιδίωμα, που ’ναι και η μυστική σύνδεση του έργου με την απολεσθείσα πνευματικότητα του κόσμου, μ’ αυτές τις μυθολογικές του απαρχές. Μια αφήγηση που γίνεται μια υποχώρηση, μια κατάβαση, μια νέκυια, μια ακόμη επιστροφή, ένα πέρασμα, ένα δρασκέλισμα στο πέραν, όπου αρχίζει κι η συνομιλία, πέραν του ορατού, δίχως τίποτε σταθερό, τίποτε μετρήσιμο, μία παράδοση στο αόρατο, μια ιδιωματική κίνηση στο εσωτερικό μίας πυρηνικής κατάβασης, μία ασύνειδη εκφορά, που διεγείρει τη πνοή μιας γλώσσας μυστικής, μια συμπτωμική ανάδυση, μια ανάδυση που, όπως λέει κι η Kristeva, μπορεί να σ’ αφήσει στον τόπο, μια συμβαντική λοιπόν ανάδυση. Δεν πρόκειται εδώ περί μιας διαίσθησης, όσο για έναν παραδομό. Αυτή η σκοτεινή σαγήνη του αντικειμένου, κι η αδιάφορη κλίση μας προς αυτό, κι οι απεικονιστικές μας αντιλήψεις, όταν αυτές αχνοφαίνονται. Η ενορατική εργασία της τέχνης, η ποιητική της γλώσσα, διαγράφει μια συνθήκη αληθείας, ανάδυσης εικόνων, όχι πρωτότυπων διεμφανίσεων, αλλά σκιαγραφήσεων αυτής της καθ’ αυτό αδυνατότητας του Πράγματος. Ακολουθεί ένα παλίμψηστο εγγραφών, μία παλίρροια εικόνων, που διαυγάζουν, σ’ αυτό το καθεστώς της λήθης, τον αχνό ορίζοντα μιας δυνατότητας, μιας αληθούς δυνατότητας, μιας δυνατότητας, λοιπόν, γλωσσικής.
   
  Η έκθεση του Γιώργου Τσεριώνη στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Άμφισσας, ενέχει έτσι τη θέση μιας κρυπτωνυμίας. Μια χειρονομία εγγραφής, που δεν κομίζει κάποιο νόημα πάνω στο ανέγγιχτο corpus αυτών των αρχαίων αντικειμένων, παρά μόνο το fort/da της δικής της έκκλησης, του δικού της αποχαιρετισμού. Αυτό που εγκαλείται, σ’ αυτή τη χειρονομία, είναι κι αυτό που αποχαιρετάται, αυτό που απομακρύνεται διαρκώς, εγκαταλείποντάς μας στη φευγαλέα του εικόνα. Στην αστροφεγγιά αυτών των εικόνων λοιπόν, τα έργα του Γιώργου Τσεριώνη μαρτυρούν αυτή την αδυνατότητα. Αλλά περί αυτού πρόκειται μόνο; Ή πρέπει σ’ αυτήν ακριβώς την αδυνατότητα να δούμε και κάτι που μόλις διαφαίνεται, μια δυνατότητα αίφνης, τη δυνατότητα μιας νέας αναπλήρωσης; Η εξαίρεση του έργου τέχνης, λόγω αυτής της εξαιρετικής του θέσης, γίνεται πράγματι μια παραμυθητική τεχνουργία αναπλήρωσης, τόσο έγκυρης κι αποτελεσματικής, που καμιά ολοποιητική, ακαδημαϊκή προσέγγιση δεν θα μπορούσε να κατορθώσει. Είναι η ποιητική μέθοδος, στη συνθήκη του καταγωγικού της τραύματος, που εγγράφει πάνω σ’ αυτή την έ(κ)λειψη μια νέα αναλογική δομή, μια νέα αναντικατάστατη προσθήκη. Υπάρχουν βεβαίως δεσμεύσεις, εναρκτήριες εκφορές, εκεί που τείνει η χειρονομία, η προσδοκία μιας ανταπόκρισης, μια όξυνση αισθητηριακή. Υπάρχει κάτι που παραβιάζεται, μια μυστική περιοχή που εκθέτει τα διαρρηγμένα της σημεία, την ίδια τη διάρρηξή της, και πάλι τίποτε να μην διατίθεται. Σημεία μόνο, τα ίχνη αυτής της διάνοιξης, η υπόσχεσή τους. Η οικονομία της έκθεσης φέρνει στην επιφάνεια αυτά τα ανοικονόμητα σημεία, τα εκθέτει, τα δοκιμάζει, όχι σε μια επιφανειακή αναστάτωση, αλλά σ’ αυτή την αληθή τους προσδοκία. Η αλλότητα του Ιερού και η αλλότητα του έργου τέχνης, κι αυτή η μεταξύ τους αφερεγγυότητα, κι ο α-δύνατος τόπος τους. Στην αδυνατότητα αυτή όλα αναλαμβάνουν τον μετεωρισμό τους, την εναέρια δέσμισή τους, αλλά και την αφηγηματική τους εκφορά. Η καθετότητα του μικρού τελεσφόρου, η διαθεσιμότητά του, κι η καλλιτεχνική του αρπαγή, αυτός ο αντίκτυπος της αλήθειάς του, και χωρίς καμιά πρόσβαση ποτέ σ’ αυτή. Επιτελέσεις μόνο μιας χειρονομίας που εγκαταλείπεται απευθυνόμενη διαρκώς.
   
  Τα κεραμικά του Γιώργου Τσεριώνη, στις αίθουσες αυτών των αρχαίων γλυπτών, μαρτυρούν έτσι τη θέση του Πράγματος, με τη λακανική έννοια του όρου, την απροσπέλαστη θέση του, τη μη θέση του, που ’ναι κι η μόνη δυνατή. Κομίζουν έτσι ένα αίνιγμα σ’ αυτόν το χώρο, ακόμη ένα, επιδεινώνουν το περιβάλλον του, εκθέτοντας το στις σιωπές του. Είμαστε ήδη στην ετεροτοπία ενός νοήματος μυστικού, στη διασαλευμένη χωρικότητα μιας αφήγησης, στα ίχνη ενός αφηγήματος, στο φορτίο μιας διασύνδεσης που διαγράφει τις τροχιές του, και πυκνώνει τις μορφικές του εξάρσεις. Αυτή η μορφολόγηση του έργου, έξεργο πάντα μίας οδύνης, μια ενέργεια που κυκλοφορεί, και δι-εγείρει τις μορφές, τις προσδένει και τις εγκαταλείπει. Οι αναπαραστάσεις είναι επεισόδια αυτών των μυστικών συνδέσεων κι αποσυνδέσεων, συμβαντικές εγέρσεις που αποσπώνται, κι απελευθερώνονται, κι ύστερα βυθίζονται στη λήθη του ονόματός τους. Κανείς δε μετέχει σ’ αυτή τη μορφογένεση, ούτε ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Το χέρι του καλλιτέχνη είναι η τεχνολογία απλώς αυτής της λειτουργίας, το ενδιάμεσο της τελείωσής της, η ροή μόνο αυτής της ενέργειας, ο αντίκτυπος της στο ανάγλυφο των πραγμάτων, όπου η ανωνυμία του κόσμου υποχωρεί, κι αναλαμβάνουν το ρόλο τους οι φρικώδεις ονοματοδοσίες του, αυτές οι μυστικές του απολαύσεις. Τίποτε δεν εξαϋλώνεται σ’ αυτή την οριακότητα του κόσμου, το ένα διαχέεται μέσα στο άλλο, βυθιζόμενα υποβαστάζουν, «ένα ένθεν κι ένα πέραν κι από ’κει ένα βήμα στο τίποτα», (Derrida). Ιδού• ακόμη ένα όνομα σε παρένθεση, ακόμη ένα, ο ρυθμός της παρέκκλισης αυτού του κειμένου, που ’ναι κι ο ρυθμός της απεύθυνσής του, ο μοναδικός του ορίζοντας κι η τελείωσή του. Μια ακόμη τελείωση λοιπόν, ακόμη μία, μόλις πριν το τέλος. 

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε για τις ανάγκες της έκθεσης «Saxa loquuntur»,  του Γιώργου Τσεριώνη, στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Άμφισσας, (19 Σεπτεμβρίου έως 30 Οκτωβρίου 2020), στα πλαίσια του The Symptom Projects.

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

αν δεν ήμουν δυο, όλα θα μ’ αηδίαζαν το ίδιο;


Του Ιορδάνη Παπαδόπουλου



Mommy!!!... I love my new ho…ho…

το φωνάζω σπίτι
που και που
ακούει γυρίζει
δεν ξέρω για πόσο
ξέρω τι σημαίνει διάσταση
γκρέμισέ το
ξέρω τι σημαίνει κατεύθυνση
άφησέ το πίσω
το σπίτι είναι γεωμετρία όχι είναι γεωγραφία όχι
είναι ένα πλάνο
σχεδιάζω όλες τις πιθανές προοπτικές του
και περπατάω πάνω τους
προς το βάθος, το μαύρο σημείο
είναι μια πλάνη
γλιστράει πάνω μου
με κάνει λεία
…me
ψάχνω ευκαιρία να ξεγλιστρήσω κάνοντας ερωτήσεις χωρίς ερωτηματικά

-              είσαι κορίτσι ή αγόρι
-              είναι όμορφο
-              να μιλάς δυνατά ή να παραμένεις ακίνητη
-              έχεις πάρει μέρος σε μάχη
-              έχεις τελειώσει κάτι
-              φοβάσαι το ύψος
-              σου αρέσουν οι άνθρωποι
-              μπορείς να κρατήσεις (τον εαυτό σου) μυστικό

My mommy always said there were no monsters in here but there are

(πηγαίνει στο σπίτι)(το σπίτι είναι άδειο)(πηγαίνει επάνω)(τρέχει ν’ ανοίξει την πόρτα)(τρέχει στην ανοιχτή πόρτα)(κοιτάζει μέσα στο δωμάτιο)(πετάγεται προς τα πίσω και πέφτει)(το δωμάτιο είναι άδειο)(τρομάζει)(σηκώνεται)(σκέφτεται τι να κάνει)(βάζει το χέρι στην τσέπη)(ακόμα σκέφτεται)(περπατάει για λίγο)(φτάνει στη σκάλα)(σκέφτεται ακόμα)(πηγαίνει κάτω) (βγαίνει)(δεν λέει ποτέ έξω)(λέει τίποτα)(έρχεται πίσω σύντομα)(έρχεται μέσα)(λέει το δωμάτιο είναι άδειο εκτός από ένα φίδι)(το δωμάτιο είναι το φίδι)

το αγόρι τα πιστεύει όλα

[last line]
-              Are we gonna sleep all the way home? Can I dream?

//ένα σφιχτό σχοινί//ένα σφιχτό σχοινί μαζί με ένα χαρταετό//ένα σφιχτό σχοινί συν ένας χαρταετός μαζί με μια μαριονέτα//ένα σφιχτό σχοινί συν ένα χαρταετός συν μια μαριονέτα συν ένα κοντάρι//ένα σφιχτό σχοινί συν ένα χαρταετός συν μια μαριονέτα συν ένα κοντάρι ισούται με το δάγκωμα που έρχεται//

είναι καλοκαίρι
είναι κωμικό ή τραγικό
το μικρό κορίτσι ισορροπεί κρεμιέται πετάει δένεται τραβάει κάνει ό,τι μπορεί να σκεφτεί με ένα σχοινί
και πέφτει και μοιάζει με μια μικρή δεσποινίς αστοχία
το μικρό αγόρι πιστεύει όσα βλέπει

εδώ είναι το πάτωμα, εδώ είναι το ταβάνι, τα σαγόνια του. εδώ είναι το σπίτι με τη μακριά διχαλωτή γλώσσα και τα κούφια δόντια. γυρίστε το κεφάλι αριστερά, γυρίστε το κεφάλι δεξιά. δείτε το κορίτσι μου, δείτε το αγόρι μου. τρέχουν από το σπίτι στο κήπο. το αγόρι και το κορίτσι μου τρέχουν μανιασμένα. σε όποιους δίνεις κήπο, δίνεις και λόγο. ακούστε τους: όχι, δεν είμαστε πάντα τόσο κρύοι, ούτε έχουμε συνεχώς σπασμούς, δεν είμαστε πάντα πρησμένοι, ούτε κάθιδροι. δεν μας καταλαβαίνετε. οk. ας ξεκινήσουμε από το μηδέν. εγώ εδώ είμαι το αγόρι, εγώ εδώ είμαι το κορίτσι. δεν είμαστε ούτε την ίδιας άποψης ούτε της ίδιας ανοσίας. εδώ είναι το πάτωμα εδώ είναι το ταβάνι. κλείνουν απότομα και μας τσιμπάνε.

επίλογος από το κορίτσι που χτυπάει το φίδι στο κεφάλι και του σπάει τα δόντια

νομίζω ότι μπορώ
νομίζω ότι μπορώ
νομίζω ότι μπορώ
                                                               τα φίδια είναι πολυφύδοντα
νόμιζα ότι μπορούσα
νόμιζα ότι μπορούσα
νόμιζα ότι μπορούσα
                                                               τα δόντια τους ξαναφυτρώνουν
μακάρι να μπορούσα
μακάρι να μπορούσα
μακάρι να μπορούσα

εδώ τελειώνει η μικρή προπαίδεια μιας φυσικής ιστορίας
The girl stuck to the boy drowned in her cryotube



Φωτογραφία: Χαρά Πιπερίδου, «Inverse Transmission». Ζωγραφική (λάδι σε καμβά, 100εκ x 90εκ, 2017.

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Η ίδια τοξικότητα


Της Δήμητρας Ιωάννου



Σου χορηγώ λύπη, την φονικότερη σύριγγα. Πρόκειται για φόνο; Πρόκειται για την ιστορία σου; Όμως δεν έχεις χαρακτήρα για να την υπηρετήσεις· κι εγώ μιλάω σαν εγκαταλελειμμένη γη. Τι αισθάνεσαι τώρα, λέω;
 Alice Notley, The Black Trailor.


Αισθάνομαι;  Αισθάνομαι ό,τι αισθάνονται;  Αισθάνομαι αυτό που αποδίδουν στη μοίρα σαν πέρασμα, σαν ταχύτητα;  Αισθάνομαι το πέρασμα και την ταχύτητα σαν ιστορία;  Αισθάνομαι την ιστορία δική μου;  Αισθάνομαι όπως οι χωρικές όταν έτριβαν ερεθίζοντας τα μεσαιωνικά τους μάγουλα με Άτροπο Μπελαντόνα;  Αισθάνομαι τα ΌπλαΚαιΠανοπλίες;  Αισθάνομαι την ΟλοκληρωτικήΜουΑφοσίωση; 

Από λύπη οδηγήθηκα στον καπιταλισμό κοντά στις Βερσαλλίες; 
< όταν δεν έχεις χαρακτήρα, μπορείς μόνο να υποθέτεις > 
Υποθέτω ότι οι Βερσαλλίες είναι ένα υπερβατικό σχήμα
κι ότι η λύπη δεν έχει τίποτα δικό της. 

< αναγνωρίζω αυτό που μας δηλητηριάζει >

< μετράω τις δόσεις >

Υποθέτω πως αν οι αναγεννησιακές σταγόνες μπελαντόνας δεν έκαναν τις κόρες να διαστέλλονται και τις γυναίκες να τυφλώνονται, αν οι (μεγαλο)αστές δεν λεύκαιναν το δέρμα τους με βικτωριανό αρσενικό, βικτωριανή κιμωλία και ξύδι, τότε η Κόρη του Rappaccini δεν θα δηλητηριαζόταν από τον πατέρα της στο όνομα της επιστήμης και η Αλίκη στο Κρεβάτι δεν θα ζητούσε από τον πατέρα της την άδεια να αυτοκτονήσει. 

Ο χρονικός σύνδεσμος «μας» δεν σημαίνει «αλήθεια;», γιατί υπάρχει πάντα μια δόση αλήθειας σε αυτό που προξενεί φθορά στον οργανισμό.  Συνήθως δρα ως άρνηση κυριεύοντας < λίγο λίγο μέσα στον κήπο της μέχρι να γίνει το πιο θανατηφόρο αφηγηματικό δηλητήριο η ίδια, από βρέφος > την Κόρη του Rappaccini.  O δηλητηριασμένος χαρακτήρας Βεατρίκη υπέκυψε, ενώ η σύριγγα της Αλίκης ίσως περιείχε τον «κύκλο Δυσθυμία Αντίδραση Ύπνος Συμφιλίωση», ίσως περιείχε την (αυτο)πεποίθηση της ανικανότητας.

< ποιό δηλητήριο να διαλέξω σήμερα; >  

< ποιά είναι η συμφωνία; >

Αν μέρα με τη μέρα καταναλώνω το Μηδέν Οικειοποιημένο, αυτό το εκτυφλωτικό δηλητήριο, τότε η συμφωνία δεν είναι παρά ένα συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης χωρίς αντίκρισμα, αυτή η πλασματική συμφωνία, η συμφωνία της Γαλήνης Μακριά Από Τον Κόσμο, το δηλητήριο που προετοιμάζω η ίδια. 

< θέλω να έχω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο κάτι >

< θέλω να έχω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο εσένα >

Υποθέτω πως αν οι χωρικές και οι αστές δεν έδιναν τον χαρακτήρα τους, η ιστορία δεν θα γιγαντωνόταν.  Υποθέτω πως αν καταλάμβαναν την ιστορία, θα μίλαγαν για όλα όσα συσσώρευσαν από οργή ή λύπη.  Υποθέτω πως αν οι ποιήτριες έφτιαχναν δηλητήρια, θα κατέρρεαν οι πλούσιες αφηγήσεις.  Υποθέτω πως αν οι χωρικές, οι αστές, και οι ποιήτριες μαγεύονταν θα ήταν για να πάρουν ό,τι τους λείπει. 

αν δεν έχεις
αν η γυναίκα με το κοράκι σε άβυσσο
αν η άβυσσος με τη γαλαζομώβ γραμμή στα ούλα
αν οι συγκυρίες
αν το αντιδοτάριο
αν το ρουμπίνι της Αδριατικής
αν άφωνος

Τι αφηγήθηκαν;  Αφηγούνται ό,τι αφηγήθηκαν;  Αφηγούνται την Marie de Brinvilliers πριν την Υπόθεση των Δηλητηρίων [LAffaire des Poisons] να φαρμακώνει όσα άτομα την εμπόδιζαν να εισπράξει την κληρονομιά της;  Αφηγούνται το σκέτο δηλητήριο;  Αφηγούνται το κέρδος στον δηλητηριασμό;

Υποθέτω πως αν η Madame De Sévigné φαντάστηκε το χιούμορ των κατοίκων του Παρισιού να δηλητηριάζεται, αφού η Marie de Brinvilliers κάηκε στην πυρά κι εξανεμίστηκαν οι δηλητηριώδεις στάχτες της, ήταν γιατί το δηλητηριώδες χιούμορ έχει αίμα.

< οι στάχτες στην ατμόσφαιρα δημεύτηκαν >

Από δηλητηριασμό επέστρεψα στη νεογέννητη νεοφιλεύθερη αγορά ανάμεσα στα ερείπια; 
< όταν δεν έχεις χαρακτήρα, μπορείς μόνο να υποθέτεις >
Υποθέτω πως τα ερείπια είναι φαταλισμός χωρίς απόκριση, βίαιος και ελεγχόμενος. 

Υποθέτω πως η ιστορία επαναλαμβάνεται, πως το σκέτο δηλητήριο δεν έχει αντίδοτο, πως η λύπη είναι ένα λογοπαίγνιο που αρχίζει με το Δηλητήριο των Ομοίων και τελειώνει με το Δηλητήριο των Πραγμάτων, πως πραγματικοί μυθοπλάστες είναι όσοι κατέχουν τόσο το δηλητήριο όσο και το αντίδοτο, πως η άρνηση είναι ανοσία και η ανοσία της άρνησης εξιστορείται δηλητήριο-δηλητήριο· το Οπτιμιστικό Δηλητήριο, το Δηλητήριο Της Νέας Διαχείρισης, το Προαπαιτούμενο Δηλητήριο, το Δηλητήριο Μετά Την Άνεση, το Δηλητήριο Που Χωράει Οπουδήποτε.

Έχω βεβιασμένο χαμόγελο, συμπληρωματικά σπλάχνα, πνιχτές αντιδράσεις.  Κάνω εμετό.  Είναι ανεξίτηλος και τόσο γυαλιστερός.  Απλώνεται μέχρι τις λεωφόρους και καλύπτει τα κέντρα κειμένων, τα κέντρα κέντρα, τα κέντρα που δεν έμοιαζαν με κέντρα αλλά ήταν, τα κέντρα μαζί με τα γλωσσάρια τους, αυτό το τρόπαιο, αυτή τη χρηματοδότηση. 

< δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα δηλητηρίαζα >

Αν η συμφωνία δεν ήταν συμφωνία και γεννούσε άλλα παραδείγματα, αν τα παραδείγματα δεν μιμούνταν το δηλητήριο μέσα τους για να επιβιώσουν αλλά απέβαλλαν από τις πρωτεΐνες, τα σάκχαρα, τα λιπίδια, τα νουκλεϊκά οξέα και τα άλλα βιομόρια και βιοϊόντα αυτό που δεν τους αντιστοιχεί, αυτό για το οποίο δεν ήρθαν στον κόσμο, αυτό που κάνει την ιστορία βαρετή, αυτό που είναι γνωστό ως το Δηλητήριο Της Καλής Ελπίδας ή το Δηλητήριο Του Κενού Ανάμεσα, το ρυθμιστικό σώμα δεν θα αναπαραγόταν. 

«Μετράω τις δόσεις» σημαίνει ακόμα, «είμαι τόσο ιστορική όσο η μητέρα μου, η Εκάτη».

Υποθέτω πως η Suzan Sontag δεν φωτογραφιζόταν κατά της διάρκεια της χημειοθεραπείας της.  Υποθέτω πως αν η Anne Boyer κατά της διάρκεια της χημειοθεραπείας της φωτογραφιζόταν και δημοσίευσε το 2014 στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης (αυτο)πορτρέτα της με το σωληνάκι που της χορηγούσε ενδοφλέβια Adriamycin, χωρίς μαλλιά ή τους ψεύτικους μαστούς πριν την αφαίρεση σημειώνοντας, «Τέχνη στην αίθουσα εξέτασης αυτοπορτρέτο με οθόνη», «Νεκρή φύση με τηλέφωνο και χαρτομάντηλα προσώπου», «Το ατελείωτο τοπίο / η αίθουσα αναμονής», ήταν για να δώσει δημόσιο χώρο στο δηλητηριασμένο σώμα της.

Υποθέτω πως η Αλίκη στο Κρεβάτι ήταν η κόρη της Suzan Sontag.  Υποθέτω πως αν η Αλίκη ήθελε ν’ αφήσει το κρεβάτι της, θα κατανάλωνε λιγότερο από ένα φύλλο μπελαντόνας για να πετάξει όπως οι ψυχοτροπικές μάγισσες του Μεσαίωνα, ως < ασέβεια >, και < ναι >, και < θέλω να έχω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο εμένα >.

Αν έχω γη όσο έχω πόλη και αέρα, αν ο χαρακτήρας μου γράφεται δημόσια, αν είμαι στις ρίζες μου όπως η φαρμακολογία είναι σ’ εμένα, αν η πόλη έχει τροφή και γλώσσα, αν έχω κάτι από εσένα, τότε υποθέτω πως είναι η σειρά σου να με γνωρίσεις.


Φωτογραφία: Ζωή Σκλέπα, «Missing in plastic protection. Now you call me by my name», (λεπτομέρεια), 2019.


the symptom 10 / Βασίλης Παφίλης

Στο παράλληλο πρόγραμμα του #thesymptom10 έκθεση του Βασίλη Παφίλη στο "παλιό ποτοποιείο" στην Άμφισσα. 20 Σεπτεμβρίου - 30 Οκτωβρίου.



"Στο βιβλίο της Σούζαν Σόνταγκ "Παρατηρώντας τον πόνο των άλλων" η συγγραφέας εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους καταγράφουμε την ανθρώπινη βαρβαρότητα στην ειδησεογραφία και στη διαφήμιση, στη λογοτεχνία και στη ζωγραφική. Μιλά για τη νεωτερική εμπειρία της παρατήρησης του αλλότριου πόνου από απόσταση και για το περιρρέον αίσθημα "πως δεν έχει κανείς το δικαίωμα να βιώνει τον πόνο των άλλων από απόσταση, η οποία τον απογυμνώνει από την ωμή δύναμή του". Η εικονική αυτή ζωή των μέσων μαζικής χειραγώγησης, φτιαγμένη από φοβικά σύνδρομα, υστεροβουλία, κυνισμό με ανθρωπιστική επίφαση, επιχειρεί να στερήσει από τις εικόνες της φρίκης την πολιτική τους διάσταση, το πλαίσιο και τους μηχανισμούς που τις γεννούν, τα συμφέροντα και τις δυνάμεις που έμμεσα ή άμεσα καλλιεργούν και εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο."

Β.Π.


Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

The symptom 10 / "Poisons"


Το the symptom projects ολοκληρώνει τον δεκαετή του κύκλο, κι ανοίγει έναν άλλον, με την έκθεση "poisons" που θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο, στην Άμφισσα.

Δηλητήρια που αποκαλύπτουν, διαβρώνοντας, το ζωτικό μας χώρο. Μια εκτεταμένη φαρμακεία που γιατρεύει κι απολύει μαζί, και διανοίγει το πεδίο των αντεστραμμένων μορφών της. Τα δηλητήρια διαποτίζουν τη ζωή, διαχέουν τη πυρωμένη τους λάβα στο περιεχόμενό της, και τη διαστρέφουν στη στιγμή του θανάτου της. Εγείρουν έτσι έναν αποκαλυψιακό ορίζοντα, τον ορίζοντα μιας ετερόκλητης ώσμωσης, αλλά κι έναν αναμορφωτικό τροπισμό. Το εύρος της διασποράς τους είναι καθηλωτικό. Δοκιμάζουν τα όρια της εμπειρίας μας και διασαλεύουν το ψυχισμό μας.

Ίχνη αυτής της ευρύτητας επιχειρείται να ιχνογραφηθούν και στην παρούσα έκθεση. Δεκατέσσερα εικαστικά έργα, κι άλλα τόσα κειμενικά αποσπάσματα, δοκιμάζονται και διασώζονται στη συγκίνηση αυτής της αποκαλυψιακής γλώσσας. Υπό την επήρειά της συντάσσουν την ερωτηματοθεσία τους, την ελλειπτική τους τροχιά, αυτό που διαφεύγει πάντα, τη θανατόληπτη φύση της ζωής, τον προαιώνιο αποχαιρετισμό της, αλλά και το εδραίωμα της μοναδικής της αλήθειας.

Αποστόλης Αρτινός


"Poisons"

Επιμέλεια έκθεσης: Αποστόλης Αρτινός

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:


Δημήτρης Αμελαδιώτης

Γιώργος Γεροντίδης

Ιωάννα Γκούμα

Λυδία Δαμπασίνα

Δημήτρης Εφέογλου

Γιάννης Θεοδωρόπουλος

Κωνσταντίνος Λιανός 

Χαρά Πιπερίδου 

Αλίκη Παλάσκα

Φωτεινή Παλπάνα

Ζωή Σκλέπα 

Γιώργος Σκυλογιάννης

Γιώργος Τσεριώνης

Μάριος Σταμάτης


Poisons, "Χώρος 3", Πλατεία Κεχαγιά, Κεχαγιά 3, Άμφισσα.
Διάρκεια έκθεσης: 21 Σεπτεμβρίου -  11 Οκτωβρίου 2019. 


Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Εκδοχές του κήπου / Τα δημώδη

Το The Symptom Projects πραγματοποιεί για ένατη συνεχόμενη χρονιά στην πόλη της Άμφισσας το εκθεσιακό του πρόγραμμα: Την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης “Τα δημώδη” σε επιμέλεια του Αποστόλη Αρτινού και μια μέρα μετά, το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου τα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης “Εκδοχές του κήπου”, σε επιμέλεια της Φαίης Ζήκα και του Νίκου Παπαδόπουλου.



the symptom #9
“Εκδοχές του κήπου: από έξω μέσα και από μέσα έξω”
Επιμέλεια: Φαίη Ζήκα και Νίκος Παπαδόπουλος
Παραγωγή: The Symptom Projects
Παλαιό Νοσοκομείο Άμφισσας, κήποι, αυλές και δημόσιοι χώροι στην Άμφισσα
Εγκαίνια: Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, 19.00 – 23.00
Διάρκεια έκθεσης: 15 - 30 Σεπτεμβρίου 2018
Ώρες λειτουργίας: καθημερινά 18.00 - 22.00

«Από τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας έως σήμερα, ο κήπος δηλώνει ένα τοπίο κατασκευασμένο από τον άνθρωπο, μια γλυπτική σύνθεση αποτελούμενη από φυσικά στοιχεία, στην οποία ο άνθρωπος/ κηπουρός αποφασίζει πώς θα τα τοποθετήσει και θα τα καλλιεργήσει. Η πράξη αυτή λαμβάνει χώρα πάντα σ’ ένα προστατευμένο περιβάλλον, αντανακλώντας τις νοοτροπίες και τη φιλοσοφία του δημιουργού σε μια ορισμένη εποχή. Σε μια τέτοια «άλλη» εποχή ο περσικός κήπος αναπαραστάθηκε δισδιάστατα στο περσικό χαλί, απεικονίζοντας τον κήπο της Εδέμ. Ο «δικός» μας παράδεισος προέρχεται, επίσης, από την περσική λέξη pairi-daeza που σημαίνει περίκλειστος. Η έννοια της καλλιέργειας δεν αφορά μόνο τη γη, αλλά και το πνεύμα. Καθόλου τυχαία, ο λατινογενής όρος για τον πολιτισμό –η «κουλτούρα»- έχει τις ρίζες του στην καλλιέργεια της γης.
Ο κήπος μπορεί να μεταφερθεί στο εσωτερικό του οίκου ως χαλί, ταπετσαρία, πίνακας, άνθη σε βάζο. Όσο για το περσικό χαλί, με την εξαίσια φυτική διακόσμηση, μπορεί να μεταμορφωθεί σε μαγικό ιπτάμενο χαλί που θα μας μεταφέρει εκτός του οίκου, πάνω από τον τοίχο, και θα μας επιτρέψει να περιπλανηθούμε ανά τον κόσμο, φέροντας μαζί μας την οικειότητα του δικού μας κήπου, του δικού μας πολιτισμού.
Οι καλλιτέχνες του the symptom #9 καλούνται να προσεγγίσουν τον κήπο με σύγχρονο τρόπο. Το «έξω», δηλαδή ο κήπος, θα παρουσιαστεί ως ένα «μέσα» και οι καλλιτέχνες, με βάση την ιδέα του χαλιού, θα δημιουργήσουν έργα που θα παρουσιαστούν στο παλαιό νοσοκομείο της Άμφισσας. Από την άλλη, έργα που παραδοσιακά εκτίθενται «εντός των τειχών» θα παρουσιαστούν σε αυλές, κήπους και πάρκα της πόλης της Άμφισσας. Έτσι για πρώτη φορά το Symptom Project θα ανοιχθεί σε όλη την πόλη, δίνοντας στους κατοίκους και τους επισκέπτες τη δυνατότητα μιας νέας θέασης και συνάντησης με πολλά από τα εκθέματα μέσα στον ιστό της καθημερινής τους ζωής.»

Φαίη Ζήκα και Νίκος Παπαδόπουλος                       


Συμμετέχοντες: Ιάνθη Αγγελίογλου, Αλέξανδρος Αλεκίδης, Άρτεμις Βασιλοπούλου, Πέννυ Γκέκα, Γιώργος Γυπαράκης, Μάρθα Δημητροπούλου, Θεόδωρος Ζαφειρόπουλος, Γιάννης Θεοδωρόπουλος, Λίζη Καλλιγά, Εύη Καλογηροπούλου, Χρήστος Καλόγηρος, Ξανθή Κωστορρίζου, Άννα Λάσκαρη, Ανδρέας Λυμπεράτος, Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Μάρω Μιχαλακάκου, Πέτρος Μπάτσιαρης, Ράνια Μπέλλου, Νατάσα Μπιζά, Κρίστι Μπουτσάι, Ελένη Μυλωνά, Κατερίνα Παπαζήση, Τερέζα Παπαμιχάλη, Ρένα Παπασπύρου, Ευτύχης Πατσουράκης, Βασίλης Παφίλης, Γιώργος Σκυλογιάννης, Φανή Σοφολόγη, Έφη Σπύρου, Πρόδρομος Χαραλαμπίδης, Πάνος Χαραλάμπους, Espantapajaros project (Νίκος Τρανός και Νίκος Γκίκας)




ΗΜΕΡΙΔΑ
“Εκδοχές του κήπου”
Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Άμφισσα.
Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2018, 10.00- 14.00

Εικαστικές προσεγγίσεις του κήπου
Ανίνα Βαλκανά, επιμελήτρια, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Επιμελητικές προσεγγίσεις του κήπου
Ειρήνη Λεοντακιανάκου, ιστορικός τέχνης, Λέκτορας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

H σκιά του κήπου
Παντελής Χανδρής, εικαστικός, Αναπλ. Καθηγητής, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών

Flora Filopappou: In situ / Ex situ
Νίκος Παπαδόπουλος, εικαστικός

Το πάρκο ως κοινωνικο-πολιτική εστία
Μαρίνα Μαροπούλου, Ανθρωπολόγος Δικαίου, Νομική Σχολή, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η θεραπεία του κήπου
Γεωργία  Μέντζα, ιστορικός τέχνης

Ο κήπος ως διεπαφή μεταξύ ανθρώπου και φύσης
Φαίη Ζήκα, Αναπλ. Καθηγήτρια Φιλοσοφίας και Θεωρίας της Τέχνης, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών


Περισσότερες πληροφορίες:
http://the-symptom-projects.blogspot.com

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

«Παρακοή, παράταιρό μου ταίρι...»


Επιμέλεια: Γιώργος Σκυλογιάννης
Συμμετέχοντες καλλιτέχνες : Δημήτρης Αμελαδιώτης, Γιώργος Γεροντίδης, Χριστίνα Ιωάννου και Γιάννης Κοτινόπουλος.
Άμφισσα, Χάρμαινα, εργαστήρι Γιώργου Σκυλογιάννη.
Διάρκεια έκθεσης:13 – 30 Σεπτεμβρίου
Εγκαίνια: Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου στις 8 μ.μ.

Διαβάζοντας ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί τα βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη θα ήταν αδύνατο να μείνουμε ανεπηρέαστοι. Την άνοιξη του ’18 αποφασίσαμε να μαζέψουμε τις σκέψεις μας πάνω σε αυτή τη δουλειά και να τις μεταφέρουμε σε μία συνάντησή μας στην Άμφισσα, στον συναρπαστικό χώρο του Γιώργου Σκυλογιάννη. Ο στόχος δεν ήταν ξεκάθαρος αλλά η ανάγκη ήταν συγκεκριμένη: να παρουσιάσουμε ο καθένας κάτι δικό του, προσωπικό, επηρεασμένο από την ανάγνωση των ηρώων και των ιστοριών του Μακριδάκη. Η έκθεση «-Παρακοή, παράταιρό μου ταίρι...» είναι το αποτέλεσμα αυτής της ανάγκης. Η πρόθεση μας δεν ήταν να δημιουργήσουμε μια συνέχεια ή ένα συν-εργό των βιβλίων του αλλά να δείξουμε την έμπνευση που αποκτήσαμε με αφορμή την ανάγνωση του. Κάποια έργα μπορεί να φαίνονται άμεσα συνδεδεμένα με τις ιστορίες του, και κάποια άλλα όχι, κάτι που αφήνουμε στην κρίση των επισκεπτών να το αποφασίσουν.


Δημήτρης Αμελαδιώτης


Γιώργος Γεροντίδης


Χριστίνα Ιωάννου


Γιάννης Κοτινόπουλος