Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Άννα Λάσκαρη

The Symptom 4 / Η δι-αφάνεια του σεξ

Εγκαίνια: 25 Μαΐου 2013 | 20.00
Διάρκεια έκθεσης: 25 Μαΐου – 16 Ιουνίου, 2013
Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: καθημερινά 5-10μμ, στο χώρο του παλαιού νοσοκομείου της Άμφισσας

Greco Roman, 1998. 56 x 38 x 10cm (22 x 15 x 4 inches)
Υγρό μέταλλο, κερί, σκόνες, δέρμα, μέταλλο και ξύλο σε γύψο
Liquid Metal, Wax, Pigments, Leather, Metal and Wood on Plaster

WOMEN-AT-ARMS. 
Πρώτη σειρά από αριστερά στα δεξιά: / Front, left to right:
15th Century with overcoat, 2000-2001.
190 x 46 x 36 cm (75 x 18 x 14inches)
Μικτή τεχνική / mixed media
Greco Roman, 1998. 56 x 38 x 10cm (22 x 15 x 4 inches)
Μικτή τεχνική / mixed media
Μεσαία σειρά: / Middle:
Roman, Centurion, 1998. 127 x 40 x 28 cm (50 x16 x 11 inches)
Μικτή τεχνική / mixed media
Greek, 1996. 81 x 38 x 28 cm (32 x 15 x 11 inches)
Μικτή τεχνική / mixed media
Πίσω σειρά: / Back:
Assyrian (?) I, 1998. 56 x 36 x 30 cm (22 x 14 x 12 inches)
Μικτή τεχνική / mixed media
Assyrian (?) II, 2001. 56 x 36 x 30 cm (22 x 14 x 12 inches)
Μικτή τεχνική / mixed media
Assyrian (?) III, 2002. 56 x 36 x 30 cm (22 x 14 x 12 inches)
Μικτή τεχνική / mixed media
13th Century, 2001. 190 x 46 x 36 cm (75 x 18 x 14 inches)
Μικτή τεχνική / mixed media
 

Women-at-Arms

Το “Women-at-Arms” είναι μια συνοπτική ιστορία της εξέλιξης της πανοπλίας από τους Φιλισταίους έως τη τελευταία Σταυροφορία, προσαρμοσμένη στις ανατομικές ανάγκες του γυναικείου σώματος. Το πρότζεκτ ξεκίνησε με τη διαπίστωση ότι στις απεικονίσεις των πολεμιστριών, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της Ιωάννας της Λωραίνης, οι πολεμίστριες αναπαρίστανται μαχόμενες φορώντας ανδρική πανοπλία ή ένα ελαφρύ και καθόλου προστατευτικό φουστάνι.
Απεικονίσεις πολεμιστριών που φορούν πανοπλίες, οι οποίες ακολουθούν τη σωματική τους διάπλαση, μπορούν να εντοπιστούν μόνο στις εικονογραφίσεις ερωτικής φαντασίας οι οποίες είναι όμως σύγχρονες αναπαραστάσεις.
 
Η Xena, η αμαζόνα της αμερικάνικης τηλεόρασης, αποτελεί ενα σύγχρονο παράδειγμα πολεμίστριας η οποία δεν είναι καταδικασμένη να μάχεται μεσα σε μια ανδρική πανοπλία. Η Xena διατηρεί το προνόμιο που της έδωσαν οι δημιουργοί της να πολεμάει, φορώντας ένα μικροσκοπικό κουστούμι ραμμένο στα μέτρα της, που μοιάζει με πανοπλία.
Η παλαιότερη αναπαράσταση, που γνωρίζω, πολεμίστριας και στην οποία απεικονίζεται φορώντας γυναικεία πανοπλία, είναι το πόστερ “Joan of Arc” του Haskell Coffin (1878-1941) που φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας του Υπουργείου Οικονομικών της Αμερικής στη διάρκεια του Πρώτου Παγκάσμιου Πολέμου. 
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Αμαζόνες, οι πολεμίστριες με το ένα στήθος, ηττήθηκαν από τους Έλληνες στη μάχη των Θερμώδων, κοντά στη Μαύρη Θάλασσα. Οι Σκύθες τις αποκαλούσαν “Αυτές που σκοτώνουν άνδρες “ και ο Αχιλέας ερωτεύτηκε τη βασίλισσά τους Πενθεσίλεια, ενώ αυτή ξεψυχούσε από το χτύπημά του. Οπως και να έχει, ουσιαστική ανάμειξη στο πόλεμο είχαν βασικά οι άνδρες. Ετσι δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός οτι η ιστορία της πανοπλίας και η εξέλιξή της αναφέρεται μόνο στο τρόπο που οι άνδρες προστάτευαν το σώμα τους.
Το πρότζεκτ “Women-at-Arms” παρέχει μια ερμηνεία για το πως η πανοπλία θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί ιστορικά, εάν οι γυναίκες είχαν μεγαλύτερη συμμετοχή στο πόλεμο από τους άνδρες. Σίγουρα, μια μαζική συμμετοχή των γυναικών στο πόλεμο θα υπαγόρευε την ανάπτυξη ενός προστατευτικού κέλυφους για τις πολεμίστριες, το οποίο θα βρισκόταν σε αρμονία με την γυναικεία ανατομία και αισθητική.
Τα έργα του πρότζεκτ αν και παρεκκλίνουν ανατομικά και αισθητικά από τη ανδρική πανοπλία, περιέχουν όμως τα στοιχεία εκείνα που η ιστορική αναγκαιότητα και εξέλιξη επέβαλαν στη φόρμα και κατασκευή της πανοπλίας σε κάθε περίοδο, έτσι ώστε κάθε έργο να ταυτοποιείται με τη περίοδο στην οποία ανήκει.



Women-at-Arms

“Women-at-Arms” is an abridged history of the development of armor from the Philistines to the Last Crusade, adapted to fit the female body. The project was initiated by the cognition that all representations of women warriors, including those of Joan of Arc, depict them in either male armor, or as armed fighters in a hardly protective dress.
Joan of Arc appears in male armor in the painting “Jeanne d'Arc at the coronation of Charles VII”, by Ingers (1854), and on the friezes of the Parthenon we see the Amazons fighting the Greeks in their flowing chitons carrying no body protection. The earliest portrayal, as far as I know, of a woman warrior in female-shaped armor, is the poster “Joan of Arc” by Haskell Coffin, commissioned by the United States Treasury Department during the First World War. Only in recent
iconography of the erotic fantasy do we see women warriors wearing a so-called armor that fits anatomically. Xena, the contemporary TV amazon, without exclusively addressing this fantasy, engages in battles dressed in a seductive armor-like costume.
According to Herodotus, the Greeks defeated the Amazons, the militant race of one-breasted warrior women, at the battle of Thermodon, by the Black Sea. The Scythians called them "man killers", and Achilles fell in love with their queen, Penthesilea, as she was dying under his blow at the siege of Troy. Nonetheless, warfare was conducted, if not monopolized, by men. Therefore, it is not surprising that the history of armor and its evolution refers only to the way men protected their bodies.
“Women-at-Arms” provides an interpretation of how a female-shaped armor might have developed if women were equally engaged in warfare. Such participation, most definitely, would have demanded an advancement of the female defense coat which would have been in harmony with the female anatomy and aesthetic. The sculptures of “Women-at-Arms” depart anatomically and aesthetically from the male functionality and aesthetic of the war suit, but they reflect the technological developments, and historical necessities, which shaped the form and the appearance of the armor of the portrait periods, thus making each piece identifiable to the era it belongs.



Μετά από πολυετή διαμονή στη Νέα Υόρκη, η Άννα Λάσκαρη επέστρεψε στην Αθήνα το 2006. Η πρακτική της συμπεριλαμβάνει γλυπτική, σχέδιο, εγκαταστάσεις βίντεο, φωτογραφία, 3d animation, διαδικτυακά πρότζεκτς και άλλες φόρμες κοινωνικών δράσεων. Η Λάσκαρη πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη ζωγραφική και τη χαρακτική στο Pratt Institute, παρακολούθησε μαθήματα ανατομίας για καλλιτέχνες με τον Robert Beverly Hale στο Art Students League και σπούδασε Video art, Computer Art, Web design και Flash animation στο New School στη Νέα Υόρκη.
Από το 2008 η καλλιτεχνική της έρευνα και παραγωγή επικεντρώνονται στο τρόπο που η ζωή βιώνεται στην Αθήνα. Το έργο της έχει παρουσιαστεί σε χώρους όπως το Palais de Tokyo στο Παρίσι, στο Goethe Institute στη Άγκυρα το vkunst στη Φραγκφούρτη, στο μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, στη γκαλερί a.antonopoulou art στην Αθήνα και στο Washington Shakespeare Company στη Washington, DC. Έχει πραγματοποιήσει εγκαταστάσεις σε δημόσιους χώρους συμπεριλαμβανομένων των: σταθμός μετρό Συντάγματος, αεροδρόμιο του Koltsovo στη Ρωσία και στο Franklin Street Exhibition Center στη Νέα Υόρκη.


Anna Lascari was born in Athens, Greece. After years of residing in New York City, she moved to Athens and has been working there since 2006. Her practice combines sculpture, drawing, video installations, single channel videos, photography, 3d animation, internet and network projects, and other forms of social actions. Anna Lascari holds a Master’s in Fine Arts from the Pratt Institute in Brooklyn, New York, has study Anatomy for Artists with prof. Robert Beverly Hale at the Art Student League and has study Video art, Computer Art, Web design and Flash animation at the New School, both in New York City. Since 2008, her artistic research and production are centered on the way life is experienced in Athens. Her work has been presented in several venues such as the Palais de Tokyo, Paris, Goethe Institute, Ankara, Turkey, vkunst, Frankfurt, Contemporary Art Center of Thessaloniki, a.antonopoulou art gallery, Athens and Washington Shakespeare Company, Washington, DC. She has completed public installation projects in many places including Syntagma Square metro station, Athens, Greece, Koltsovo airport, Yekaterinburg, Russia and Franklin Street Exhibition Center, New York City.


Δεν υπάρχουν σχόλια: