Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Ομάδα Φιλοπάππου

Στα όρια του μαζί

Επιμέλεια: Κωστής Σταφυλάκης / παραγωγή The Symptom Projects
Εγκαίνια: 6 Οκτωβρίου 2012 | 20.00
Διάρκεια έκθεσης: 6 - 21 Οκτωβρίου, 2012
Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: καθημερινά 5-10μμ, στο χώρο του παλαιού νοσοκομείου της Άμφισσας. 



Η Ομάδα Φιλοπάππου παρουσιάζει μια μορφή του off shore project, το οποίο έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 2012. Η ομάδα κάλεσε γνωστούς και φίλους να μεταβούν στο ερημονήσι Μερόπη και να διαμείνουν εκεί για 10 μέρες. Οι ίδιοι θα έπρεπε να εξασφαλίσουν τη διαβίωσή τους. Κατά τη διαμονή όσων ανταποκρίθηκαν σε αυτό το, τύπου Survivor, πείραμα ορισμένα μέλη της ομάδας έθεσαν το θέμα της «οργάνωσης»: πώς μπορούν να οργανωθούν για να κάνουν κάτι μαζί. Προέκυψαν κάποιες επιμέρους συνεργασίες ανάμεσα στους παρευρισκόμενους, αλλά σημειώθηκε μεγάλη διστακτικότητα στην «οργάνωση» κάποιου πιο συλλογικού τρόπου δράσης. Το τεκμηριωτικό υλικό που προέκυψε αναδεικνύει μάλλον την κυριαρχία μιας απραξίας - αβουλίας, την αναβλητικότητα ως προς τη λήψη συλλογικών αποφάσεων. Μια από τις ελάχιστες δράσεις που έλαβαν χώρα ήταν η σύνταξη μιας διακήρυξης με τη συμμετοχή πολιτικών επιστημόνων, που συμμετείχαν στο πρότζεκτ. Η διακήρυξη σαρκάζει το σύγχρονο επιβιωτισμό και αναγνωρίζει την αβανγκαρντίστικη αναπαραγωγή της «συνύπαρξης» ως τέχνη.


The Omada Philopapou presents a form of the “off shore” project that took place in summer of 2012. The group asked friends and acquaintances to travel to the desert island of Meropi and stay there for 10 days. Survival was placed in their own hands. During the stay of those that responded to the Survivor-like experiment, certain members of the group raised the question of “organization”: how can they organize themselves in order to do something together. There was some partial collaboration between the attendants, but the reluctance to “organize” any other more collective course of action is remarkable. The documenting material highlights the dominance of inaction and aboulia, procrastination with respect to collective decisions. One of the few actions undertook was putting down a declaration, joined by political scientists that participated in the project. The declaration is sarcastic towards the contemporary survivalism, and acknowledges the avant-garde-like reproduction of “coexistence” as art.   


Η Ομάδα Φιλοπάππου είναι μια ανοιχτά διαμορφωμένη καλλιτεχνική συλλογικότητα που λειτουργεί μη ιεραρχικά, στη βάση της αυτοδιοργάνωσης. Οι δράσεις της είναι αποτέλεσμα ενός συνόλου εθελούσιων μη αμειβόμενων συνεργατικών προσπαθειών, πολυάριθμων αυτοδιευθυνόμενων ανθρώπων, που εργάζονται ισότιμα από κοινού, χωρίς συγκεντρωτική οργάνωση ή ηγεσία, χωρίς επίσημα και σταθερά μέλη, με καθοδήγηση μόνο από την προσωπική συνείδηση, ή από αποφάσεις που λαμβάνονται μέσω ανοιχτών συζητήσεων μεταξύ των εκάστοτε συμμετεχόντων. Οι τελευταίοι δεν αναλαμβάνουν κάποιον συγκεκριμένο ρόλο ή κάποια δεδομένη ατζέντα. Κάθε ιδέα και κάθε πρόταση ενεργοποιεί νέες πρωτοβουλίες και λόγους, οι οποίοι δεν είναι κατ’ ανάγκη συναινετικοί. Η συνύπαρξη των εμπλεκομένων δεν ορίζει μία κοινότητα, αλλά μία δικτυακού τύπου συνάρθρωση, της οποίας οι μετέχοντες ρέουν στις διαδρομές και τα σημεία αυτού του δικτύου. Οι πιθανές αντιπαρατιθέμενες θέσεις και προθέσεις δεν αποτελούν τροχοπέδη στη δημιουργία των διαφόρων δράσεων ή σχεδιασμάτων. Απεναντίας, οι αντιπαραθέσεις και οι διαφορές οφείλουν να αναδεικνύονται, αποτελώντας πρώτη ύλη για την πρακτική της εν λόγω συλλογικότητας.


The Filopappou Group is an open art collective that operates in a non-hierarchical, self-organized way. Its projects arise from the collaborative efforts of a number of self-directed individuals who work together on a non-profit basis. The group acts consciously according to decisions taken in open discussions where there is no leader, nor centralized organization and no official or permanent members. The participants do not take up any particular role or any given agenda. Every new idea or proposal stimulates new initiatives and reasoning that are not a priori consensual. The coexistence of those involved does not form a community but rather a kind of network whose members flow through its routes and hubs. Any potentially contradicting positions and intents do not hinder the making of various actions or projects. On the contrary, contradictions and differences are very much welcomed, as they provide raw material for the group’s practice.

Δεν υπάρχουν σχόλια: