Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Η συν-κίνηση του άλλου


Η συγκίνηση είναι κίνηση, η αρπαγή του πένθους, η ύπνωση της γραφής.
Το ίχνος του χορευτή δεν το αγγίζει η ανάγνωση. Είναι ο ίδιος το γεγονός της ανάγνωσης, η κυριολεξία του παιχνιδιού.

Στον προαύλιο χώρο του νεκροταφείου* η είσοδος και η έξοδος της σκηνής είναι η διάρρηξη του σκηνικού, η λύση της συνέχειάς του.
Το σώμα ακροβατεί ακριβώς πάνω στο σημείο της πληγής. Ισορροπεί στη σχάση, στην είσοδο την φραγμένη από τις δυνατότητες του σώματος.
Η κίνηση όμως του χορευτή είναι πέρα από κάθε δυνατότητα, είναι η κίνηση της αδυναμίας, ο μυστικός σπασμός, η σύσπαση των νεύρων, το τίναγμα, η προσπάθεια, η μη προσπάθεια, η ρήξη του σώματος.
Ή του σώματος της σκηνής;

Όλες οι κινήσεις του χορευτή είναι συσπειρωμένες στην εποπτεία της ακινησίας, στην ακινησία του πυρήνα, στην πύκνωση της στιγμής. Ο ίδιος ο πυρήνας του χορού είναι αυτό το κενό διάστημα, αλλά και η σκόπευση συγχρόνως αυτού του κενού και η βίωση της πυρηνικής του απορίας.
Η καθετότητα της κίνησης είναι αυτή η ακινησία του πυρήνα, το βαθύ ύψος μιας τελεσίδικης διακοπής. Όπου το μέγεθος ή η διάρκεια των μορφολογικών εμπειριών δεν είναι παρά το μέγεθος και η διάρκεια του ίδιου του πυρήνα.
Το έργο τέχνης αυτού του πυρήνα είναι ανάβλυσμα.

Το σώμα δείχνει, δείχνεται, οράται ως κίνηση, χειρονομεί, δυσκολεύει την γραφή, καταγράφει τη δυσκολία, διαμελίζεται, ξαναρθρώνεται, μετά-κινείται, προ-πορεύεται της κίνησης, φιλονικεί μαζί της, την ακυρώνει, διαπραγματεύεται και ισορροπεί. Υποκλίνεται, υπόκλιση, κλίση, κλίση γενικώς.

Η κίνηση του χορευτή, αυτή η σημειακή πρόσβαση της γραφής, πάνω στη σκηνή δεν είναι τίποτε άλλο από διακοπή της γραφής, το κενό διάστημα μιας κειμενικής απουσίας και είναι αυτή η απουσία που συνιστά τη γραφή του παρούσα.
Ο θάνατος του κειμένου είναι το σήμα του κείμένου, η απτή του παρουσία, το πεδίο της μοναδικής καταγραφής του, της τελικής και δυνατής του εκπλήρωσης.
Ο τόπος της γραφής.

Ο χορευτής μέσα στη σύσπαση του πόνου του προσφωνεί το χαμένο του δάσκαλο.
Οι ψίθυροι των σπασμών του απευθύνονται, συσσωρεύονται, προσκρούουν πάνω στην ταφική πλάκα.
Πάνω στο όνομα της μνήμης.
Στη Νέκυια της γραφής. 

Αποστόλης Αρτινός

*
Το 1986 πεθαίνει ο Hijikata, ιδρυτής του χορού Butoh. Τρία χρόνια αργότερα ο μαθητής του Tanaka χορεύει με μια ομάδα χορευτών του στον προαύλιο χώρο του νεκροταφείου. Στο τέλος της παράστασης οι χορευτές σε πομπή κατευθύνονται στο εσωτερικό του νεκροταφείου, όπου ο Min Tanaka για λίγα λεπτά θα χορέψει πάνω στον τάφο του δασκάλου του. Το κείμενο παρακολουθεί αυτήν τη συγκλονιστική performance και αναρτάται εδω σε συνοπτική μορφή.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

τι ωραίο κείμενο! αναφέρεται στην παράσταση του βίντεο;