Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Δέσποινα Μεϊμάρογλου

Το σύμπτωμα του τόπου
Ταμπάκικα Άμφισσας, 21 Μαΐου - 5 Ιουνίου 2011.
Επιμέλεια έκθεσης: The Symptom Projects

"Ένα απόλυτο συναίσθημα διχασμού με κυρίευσε από την πρώτη στιγμή που δέχτηκα τη συμμετοχή μου, παρά τον ειλικρινή μου  ενθουσιασμό, στην ενδιαφέρουσα έκθεση Το Σύμπτωμα του Τόπου. Το γεγονός κυρίως οφείλονταν στην έλλειψη μιας συναισθηματικής μου συμμετοχής, μέχρι τότε, σ αυτό που ονομάζουμε ελληνικό τοπίο. Μα, αυτό, σκέφτηκα αμέσως, είναι εντελώς αντίθετο από τα δικά μου βιώματα.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αίγυπτο, ανάμεσα σε συμπατριώτες των οποίων οι καταβολές δεν παρουσίαζαν τίποτε το κοινό μεταξύ τους: οι πατρίδες των προγόνων τους, οι οικογενειακές ιστορίες που τους περιέβαλαν, η μητρική τους γλώσσα, τα έθιμά τους. Κοινή τους Πατρίδα: η εύφορη κοιλάδα του Νείλου, οι ατέλειωτες φυτείες βαμβακιού, το ξημέρωμα στην έρημο, η προσευχή του ιμάμη που καλούσε τους πιστούς, οι καμήλες φορτωμένες με τα ζαχαροκάλαμα… Ποτέ δεν κατόρθωσα να αποσχιστώ εντελώς από την ανάμνηση του γενέθλιου τόπου· παρά τις αμέτρητες περιπλανήσεις μου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Σαν αποτέλεσμα, έθεσα στον εαυτό μου έναν στόχο: να σκάψω και να ανακαλύψω  στην Άμφισσα του παρελθόντος, άτομα, που για διάφορους λόγους αναγκάστηκαν στα νιάτα τους να  αποχωριστούν την αγαπημένη τους οικογένεια, την πατρίδα και να παλέψουν για ένα καλύτερο αύριο σε μια νέα πατρίδα. Μετανάστες. Ένα θέμα τόσο επίκαιρο στην δύσκολη εποχή που βιώνουμε…"
Δέσποινα Μεϊμάρογλου 

From the first time I accepted to participate in the interesting exhibition The Symptom of the Place I had an absolute feeling of inner splitting due to the very lack of my emotional participation, at that time, in what we call the Greek landscape. I was thinking: but this is the exact opposite of what I myself have lived! I was born and raised in Egypt, among compatriots whose origins had nothing in common: the native places of their ancestors, their surrounding family stories, their native language, and their customs. Their common motherland: the fertile valley of the Nile, the endless cotton plantations and the break of dawn in the desert, the prayers of the imam calling the believers, the camels loaded with sugarcanes… I have never succeeded in having myself detached from the remembrance of the native land; despite my numerous wanderings around the globe. So, I set myself a goal: to dig and discover Amfissa of the past, people who were forced by various reasons to leave their beloved family and their native land, and to struggle for a better tomorrow in a new land. Immigrants: something that surely speaks to the heart of our difficult times…
Despina Meimaroglou



Ο γενέθλιος τόπος του θανάτου

"Οι εικόνες σ’ αυτό το έργο της Μεϊμάρογλου είναι σινιάλα που αιωρούνται διαρκώς, χλωμά σημαίνοντα που αναδύονται στο πεπρωμένο της επιστροφής τους. Αν ο τόπος επιστρέφει κάπου, δεν μπορεί παρά να επιστρέφει εκεί, στην καταγωγική σιωπή των λέξεων του. Είναι οι αναμνήσεις έτσι που αναδύονται, το χλωμό τους φως πάνω στο τοπίο, οι φαντασματικές τους υποστάσεις, το διάφανο ίχνος των διαδρομών τους, όλα σ’ αυτή την τεθλασμένη γραμμή.
«Το σύμπτωμα του τόπου» αναζητάται έτσι απ’ την Μεϊμάρογλου, σ’ αυτό το τέλος της ιστορίας. Σε μια επιστροφή που δεν εγκαταλείπεται στην νοσταλγία αλλά στον ίχνος ενός ακίνητου σημείου που καθηλώνει το υποκείμενο του στην αναμονή. Ο γενέθλιος τόπος γίνεται το λίκνο έτσι όλων των δυνατών αναπαραστάσεων, αυτή η ίδια η δυνατότητα της εικόνας, η καταγωγική της αφετηρία, το πρώτο φως που θα ιχνογραφήσει τη σκιά του. Από κει και πέρα όλα είναι δυνατά. Οι συνδέσεις, οι αναφορές, οι ομόκεντροι κύκλοι, οι παράλληλοι κόσμοι, μεταμορφώσεις όλα που εκτρέπονται σ’ αυτό το σύμπαν των εικόνων. «Έπεφτε ένα χιόνι!», ακούγεται κάποια στιγμή στην αρχή του βίντεο, αυτό το χιόνι των αναμνήσεων, που τυλίγει το τοπίο, από-καλύπτοντας το, εγγράφοντας το στην αφάνεια του, στη φαντασματική του διάσταση. Ύστερα το πρόσωπο που αναδύεται στον ελαιώνα, αυτή η μνήμη του τοπίου, η αδύνατη μνήμη του, η αλήθειά του. Αυτό «το πέρασμα στο ασάλευτο κατώφλι του κόσμου», που έλεγε ο Benjamin, στο σημείο μηδέν της εκτροπής του. Ο τόπος πλέον μιας αδύνατης επιστροφής, γιατί ο γενέθλιος τόπος δεν θα λάβει χώρα ποτέ ξανά, αυτό ήταν, αυτό εξ αρχής, ένας τόπος απώλειας, αυτός ο τόπος εν τέλει του θανάτου."
Αποστόλης Αρτινός

The birthplace of death

Despina Meimaroglou participates in the exhibition “The symptom of the place” with her new work, a video display that examines the wound of the birthplace, the mournful trace of its remembrance. The images in her work are suspended signals, pale signifiers emerging in the destiny of their return. If the place returns somewhere, it cannot but return there, at the original silence of its words. What emerges is nothing but memories, the pale light over the landscape, their phantomlike substances, the transparent trace of their journeys, all of that in a crooked line. Meimaroglou locates “the symptom of the place” at this end of history; a return not abandoned to nostalgia but to the trace of an immobile point that has the subject fixated in waiting. Thus, the birthplace becomes the cradle of all possible representations, the very possibility of the image, its original starting point, and the first light that brings about sketches of shadows. From that moment on, everything is possible. The connections, the references, the concentric circles, the parallel worlds: all of them are transformations diverted to this universe of images. “So much snow was falling!” one hears near the beginning of the video, this snow of remembrances enveloping the landscape in a kind of dis-closure, having it registered in its invisibility, its phantomlike dimension; and then, this face emerging in the olive grove, this memory of the landscape, its impossible memory, its truth. This “passage on the stationary threshold of the world”, according to Benjamin, the zero point of its diversion. The place of an impossible return, since the birthplace will never again take place; it was what it was, from the early beginning, a place of loss; this place of death in the end.

Apostolis Artinos

Προσθήκη λεζάντας
Προσθήκη λεζάντας

Προσθήκη λεζάντας
• Η Δέσποινα Μεϊμάρογλου γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1944.
• Σπούδασε ζωγραφική, τυπογραφία και γραφικές τέχνες στο Kent Institute of Art & Design, στη Βρετανία (1961-1965).
• Το 1966 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου εργάστηκε σαν γραφίστας και art-director στη διαφήμιση 10 χρόνια.
• Η δουλειά της που χαρακτηρίζεται ως εννοιολογική περιλαμβάνει: φωτογραφία, βίντεο, εγκαταστάσεις στο χώρο, χαρακτικά τυπώματα και artist books.
• Από το 1981, η Δ. Μεϊμάρογλου έχει κάνει 25 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, κι έχει συμμετάσχει σε μεγάλες ομαδικές διεθνείς εκθέσεις στην Ελλάδα, στο Παρίσι, στο Μιλάνο, στο Τορόντο, στην Τσεχία, στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και στις ΗΠΑ (Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον και Σικάγο).
• Από τα μέσα του ‘90 συμμετέχει σε καλλιτεχνικά εργαστήρια (artists’ workshops), προσκεκλημένη από Πανεπιστήμια των ΗΠΑ, του Ecuador, καθώς και της Αγγλίας.

Despoina Meimaroglou
She was born in 1944 in Alexandria. She studied painting, typography and graphic arts at the Kent Institute of Art & Design in Great Britain (1961-1965). In 1966 she moved in Athens where she worked for 10 years as a graphic designer and art-director with advertising companies. Since 1981 she has shown her work in 25 solo exhibitions in Greece and abroad. She has participated in major collective exhibitions in Greece, Paris, Milan, Toronto, the Czech Republic, at the Library of Alexandria, and in the USA (New York, Washington and Chicago). Since the mid-90s she has participated in artists’ workshops invited by Universities in the USA, Ecuador and England.

Δεν υπάρχουν σχόλια: